Filmkring Plaza Futura - April 2017

Ook deze maand ben ik met Ariane naar de filmkring geweest.

Wij zagen samen de film "The Sense of an Ending"van de regisseur Ritesh Batra.

Zoals gebruikelijk bekeken wij de film in de kleine filmzaal 3.

Wat niet gebruikelijk was, was dat er dit maal zoveel mannen in de zaal zaten.

Normaliter is de zaal gevuld met dames en een paar heren, maar dit keer telden wij twaalf mannen.

Misschien kwam dat doordat in de aankondiging stond dat de hoofdpersoon in deze film een gepensioneerde man is.

Ik heb de film van circa anderhalf uur geboeid bekeken.

Ik vond het echter wel een moeilijke film om te volgen.

Hij lijkt op een legpuzzle waarvan je steeds een stukje aangereikt krijgt en dan op zoek gaat om te kijken waar hij tussen de andere stukjes hoort.

De film is een verfilming van de gelijknamige roman van Julian Barnes.

Zoals gezegd is de hoofdpersoon, Tony Webster, een gepensioneerde man.

Op een dag ontvangt hij tot zijn verbazing van de moeder van een vroegere vriendin als legaat een bedrag van 500 pond en nog iets.

Hij snapt er niets van en gaat op zoek naar dat iets, dat een dagboek van een vroegere vriend blijkt te zijn.

Wij volgen hem bij die zoektocht, waarbij wij af en toe flashbacks te zien krijgen die een tipje van de sluier oplichten.

Heel langzaam ging er bij mij en lichtje branden, maar het duurde tot het slot van de film voor ik echt in de gaten kreeg hoe de vork aan de steel zat.

Ik zal er niet meer van verklappen, want het is de moeite waard om de film onbevangen te ondergaan en zelf het raadsel op te lossen.

Plaza Futura - Maart 2017

Ik heb dit seizoen twee films gemist door ziekte.

Maar nu kon ik weer samen met Arianne deze film bekijken.

Ik ging er vol verwachting heen, omdat ik mij Django Reinhardt als een boeiende jazz-gitarist herinnerde.

Ik verwachtte een soort biografische film te zullen zien, maar dat was het dus niet.

De film gaat slechts over een korte - maar hevige - periode in zijn leven, namelijk het jaar 1943.

Django maakt dan furore in Parijs en krijgt een aanbod om Duitsland een tournee te maken.

Hij wordt echter gewaarschuwd dat het voor zigeuners - het volk waartoe ook hij behoort - steeds gevaarlijker wordt.

Hem wordt aangeraden naar het buitenland te vluchten.

Hij volgt dat advies op maar komt klem te zitten aan de grens tussen Frankrijk en Zwitserland.

Pas in de winter ziet hij kans om Zwitserland te bereiken.

Het is een lange film van meer dan twee uur.

Mijn verwachtingen werden echter niet gerealiseerd.

Ik vond dat de nadruk vooral lag op de actie en betwijfel of het verhaal dat de film vertelde wel voor iedereen helder en duidelijk overkwam.

Het slot bijvoorbeeld was voor mij een complete verrassing.

Plaza Futura - November 2016

Vorige week vrijdag zagen Arianne en ik de film "Light Between Oceans" van de regisseur Derek Cianfrance.
De film is gemaakt naar de gelijknamige bestseller van M.L. Stedman.
De geschiedenis speelt zich af op het eiland Janus dat ten westen van Australië ligt.
Hier wordt een van de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog teruggekeerde militair vuurtorenwachter.
Tijdens zijn korte verblijven tijdens zijn verloven maakt hij kennis met een jong vrouw met wie hij trouwt.
Samen leven zij dan voort op het verder onbewoonde eiland.
Helaas krijgt zij twee miskramen, maar op een gegeven moment spoelt er een bootje met een dode man en een babytje aan.
Zij besluiten om het kindje te 'adopteren' zonder hun vondst officieel te melden.
Jaren later komen zij achter het ware verhaal achter hun vondst.
Helaas krijgt de geschiedenis dan een naar vervolg.
Toch heeft de film uiteindelijk een vredig einde.
Het is een boeiende film met mooie beelden en goed gespeelde karakters.
Het is echter wel een breed uitgesponnen verhaal geworden, waardoor de film met twee uur en een kwartier in mijn ogen wel wat erg lang uitgerekt is.
Er zijn best scenes die ingekort zouden kunnen worden zonder het verhaal aan te tasten.

(wordt vervolgd)

Flaza Futura - Oktober 2016

In oktober zagen Arianne en ik dus deze boeiende film.
Ik had er al een artikel van Jan Willem Otten over gelezen in "Trouw".
Ik ging daardoor wat bezwaard naar de bioscoop, want hij deed nogal moeilijk over de film.
Achteraf kan ik slechts constateren dat ik er alleen maar geboeid naar heb gekeken.
Het is in mijn ogen een eenvoudige geschiedenis, maar wel één die je confronteer met de beslissingen die de hoofdpersoon, een jonge huisarts, neemt.
Zij heeft een drukke tijdelijke baan in Seraing.
Aan het eind van haar werkdag doet nog iemand een beroep op haar, maar ze besluit niet open te doen.
De volgende dag echter wordt zij geconfronteerd met het feit dat die persoon, een jong meisje, die nacht omgekomen is.
Het is echter onbekend wie zij is.
Jenny, de huisarts, besluit vastberaden om te achterhalen wie zij was.
Die zoektocht verloopt niet zonder verrassingen en risico's.
Toch wordt langzaamaan duidelijk welk drama zich heeft afgespeeld.
De film confronteert je wel voortdurend met de vraag: "Wat zou ik in die sutuatie gedaan hebben?"
Het is dus zeker een film waarover je een boeiend nagesprek kan hebben.

Plaza Futura - september 2016

 

Op 16 september zagen Arianne en ik onze eerste voorstelling van de filmkring in dit nieuwe seizoen. 

Dat is een boeiende film van de Engelse regisseur Stephen Frears.

Het gaat over een steenrijke Amerikaanse vrouw die lang geleden ook bij ons op de radio te horen was.

Ik herinner mij haar valse stemgeluid en verbaasde mij er toen al over dat zij en public te horen was.

Nu heb ik eindelijk iets over haar levensverhaal gehoord en gezien en begrepen dat het geen gein à la Sike Jones was maar (bittere) ernst.

Het was Florence Foster Jenkins en deze film is uitgebracht onder haar naam.

Meryl Streep vertolkt op een briljante wijze hoe deze vrouw droomde van een carrière als operazangeres.

Zij werd daarbij liefdevol geholpen door haar echtgenoot, St. Clair Bayfield (Hugh Grant).

Hij weet echter niet te voorkomen dat het uitloopt op een drama als zij een optreden van zichzelf in de Carnegie Hall in New York organiseert.

Het is in mijn ogen een prima film; allereerst door het perfecte spel van de hoofdrolspelers, maar ook door fraaie decors waarin de film zich afspeelt.

Filmkring Plaza Futura - April 2016

 

Arianne zagen op 15 april deze laatste film van het filmkringseizoen.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik er van heb genoten.

Het is het goed vertelde en verfilmde verhaal van eigenlijk een heel gewone man in een doodgewone woonwijk ergens in Zweden.

We horen en zien het verhaal van zijn leven vanaf zijn kindsheid tot zijn bestaan als eenzame oude man.

Hij heeft zich tot doel gesteld om toezicht te houden op het sociale gebeuren in de buurt waar hij woont.

Hij doet dat echter op een vreemde manier die tegen de haren van de mensen om hen heen in strijkt.

Toch doen sommigen - zoals als een gezin van 'nieuwe Zweden' dat vlakbij hem komt wonen - een poging om tot het hart van Oven door te dringen.

In de loop van de film worden wij stukje bij beetje geïnformeerd over de gebeurtenissen in het leven van Oven die hem hebben gemaakt tot de man die hij nu is.

Ik zal daar niet verder over vertellen en als je er meer over wilt weten ga dan de film bekijken.

Het is de moeite waard; je zult meegesleept worden door de gebeurtenissen.

Filmkring Plaza Futura - maart 2016

Arianne en ik hebben deze film - "Brooklyn" met genoegen bekeken.
Het is een boeiend en technisch gezien goed verfilmd werkstuk geworden.
Hoewel het in mijn ogen geen diepgaande film is, maar dat hoeft ook niet altijd.
Het is een simpel verhaal, dat goed te volgen is en goed mee te beleven.
Saoirse Ronan is een Iers meisje dat in de vijftiger jaren van de vorige eeuw naar de Verenigde Staten emigreert.
Zij kan dat dank zij de hulp van een Ierse priester die voor haar een onderkomen en een betrekking heeft geregeld.
Uiteraard is het eerste jaar zeer moeilijk door het gemis van familie, vrienden en kennissen.
Zij doet echter haar best om een weg vooruit te vinden.
Daarbij leert zij een Italiaanse jongen kennen en het klikt zo goed tussen die beiden dat zij tot een huwelijk besluiten.
Helaas stuurt het onverwachte overlijden van haar zuster die voor hun moeder in Ierland zorgt de plannen in de war.
Zij keert terug naar Ierland maar komt na enige weken toch tot de conclusie dat haar toekomst in Brooklyn ligt.
Het klinkt wat saai, maar ik heb de 111 minuten die de film duurt geboeid zitten kijken.
Een aanrader.

Plaza Futura - Filmkring Februari 2016

 

Wij - Arianne en ik - zagen de trailer in januari en hadden daarover gemengde gevoelens.

Nu werden die voorgevoelens bevestigd bij het zien van de film van de Taiwanese regisseur Hou Hsiao-hsien.

Technisch gezien is het een goede film: de opnamen zijn meestal prachtig om te zien, zowel wat de buiten- als de binnenlokaties betreft.
Het verhaal klinkt erg eenvoudig: een tienjarig meisje wordt ontvoerd en opgeleid tot een meedogenloze moordenares, om na die opleiding opdrachten te krijgen om wrede en corrupte lokale bestuurders om te brengen.
Als wij echter dit verhaal 'realiteit' zien worden op het witte doek, wordt het moeilijker om te volgen wat je ziet.
Wij begrepen vaak niet wat er gebeurde en hadden grote moeite om de verschillende personages uit elkaar te houden.
Als je geen liefhebber van de oosterse vechtkunst bent, heeft deze film je dus eigenlijk niet veel te bieden.

Plaza Futura - Filmkring Januari 2016

 

Toen ik na de voorstelling thuis kwam, zei ik tegen Enny oprecht: "Dit was een goede film met een goed verhaal. Ik heb ervan genoten."

De film van Grimur Hákonarson is het best te omschrijven als een episch verhaal.

Het speelt zich af op een afgelegen plek op IJsland, waar veeteelt - hier het houden van schapen -  het belangrijkste middel van bestaan is.

De film brengt ons in contact met twee van de boeren, broers, die echter al veertig jaar niet met elkaar meer spreken.

Het zijn ware rivalen, want zij hebben elk één van de beste rammen gefokt, zoals op jaarlijkse wedstrijd blijkt.

Helaas breekt in die tijd een gevaarlijke ziekte onder de schapen uit en moeten alle dieren uit voorzorg afgemaakt worden.

Deze drastische maatregel is de oorzaak van nog diepere conflicten tussen de broers, maar die uiteindelijk tot een soort samenwerking tussen hen beiden leidt.

Dit conflict is schitterend in de film uitgebeeld en veel te verrassend op hier te openbaren.

Mijn advies is dan ook: als je de kans krijgt ga deze film dan zien! 

Filmkring Plaza Futura - November 2015

Enny haalt opgelucht adem als ik na de voorstelling thuiskom.
Zij ziet aan mijn gezicht, dat ik andere ervaringen meebreng dan bij de twee vorige films.
Niet dat dat slechte films waren, maar deze sloot beter aan bij mijn gedachten over wat een goede film is.

De film "Publieke werken" van Joram Lürsen duurt bijna twee uur, maar ik heb hem geboeid zitten bekijken zonder op mijn horloge te kijken.
Het is dan ook een boeiend verhaal over een tweetal mensen die gebruik denken te kunnen maken van de omstandigheden om welvarend te worden.
Die omstandigheden hebben te maken met de bouw van het Victoria Hotel in Amsterdam en de erbarmelijke leefmogelijkheden van de turfstekers in Drente.
Één van de hoofdpersonen is een vioolbouwer die woont op de plaats waar het Victoriahotel zal worden gebouwd en de ander is een apotheker die denkt dat hij opkomt voor de arme mensen in de veenkolonies bij Hoogeveen.
Door de komst van een Amerkaanse neef in Nederland denken zij mogelijkheden te zien om de verwachte rijkdom van de vioolbouwer uit te laten groeien tot een reusachtig kapitaal.
Helaas loopt het allemaal anders dan zij denken ...

Zoals gezegd: ik vond het een boeiende film en wel zowel in zijn vormgeving als in de aankleding.
Ik kon mij zonder veel moeite gedurende bijna twee uur terugwanen in de wereld tussen 1880 en 1890.
Het is een film die ik best nog een tweede keer zou willen zien.
In ieder geval wil ik het boek van Thomas Rosenboom gaan lezen.

Filmkring Plaza Futura - Oktober 2015

De tweede film van dit seizoen is "Youth" van de  Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino.

In feite is het verhaal van de film simpel.

Wij worden geconfronteerd met twee oude heren die een langdurige "vakantie" in een luxueus Zwitsers kuuroord" doorbrengen.

Het zijn oude vrienden: een beroemde dirigent en een succesvol filmer.

De dirigent heeft een punt achter zijn carrière gezet, maar de cineast droomt nog altijd van een volgende film.

Zij hebben beide een bewogen leven achter zich en hebben hier diepe gesprekken over.

Mooi zijn de beelden waarbij zij wandelen door het schitterende stuk Zwitserland waarin het hotel gelegen is.

Er is dus alle gelegenheid om hier een schitterende film van te maken.

De bovengenoemde elementen leveren daar meer dan voldoende materiaal voor.

Voor regisseur Sorrentino is het echter niet genoeg.

Hij laat ons tal van onstuimige en oorverdovende beelden zien van het vermaak dat buiten de kuururen over de hoofden van de hotelgasten wordt uitgegoten.

Dat is niet nog niet voldoende, want wij zien ook talloze scenes die ontleend zijn aan de dromen van de hoofdpersonen.

Ook deze zorgen eveneens voor veel spektakel en lawaai.

De feitelijke plot van de film - die ik niet verraden zal - raakt hierdoor (in mijn ogen) volledig buiten zicht.

Ik zou zeggen: "Ga deze film inkorten door alle overbodige - er in feite niet toe doende - scenes eruit te gooien. Daardoor zal het feitelijke dramatische verhaal beter uit de verf komen."

Filmkring Plaza Futura - September 2015

De zomer is weer voorbij en dus is het winterseizoen is weer begonnen.

Vanmorgen zag ik de film "Dheepan". Hij gaat over drie Tamil- oorlogsslachtoffers uit Sri Lanka die alles op alles zetten om asiel te krijgen in Frankrijk. Om de kansen op een succesvolle oversteek te vergroten worden zij - drie willekeurige mensen - bijeengezet om een vals gezin te vormen. Een man, een vrouw en een jong meisje.

Na op deze wijze aan de ene oorlog te zijn ontsnapt vindt de ‘familie’ haar tweede beproeving in een gewelddadige betonnen buitenwijk van Parijs. Dit keer dus met elkaar als een geforceerd gezin. Hier in deze buurt geldt het recht van de sterkste, vol met onderhuidse spanningen van mensen die een nieuw leven proberen op te bouwen met de weinige middelen die ze hebben.

Het was een lange en aangrijpende film. Eerst de beelden van de vluchtelingen op Sri Lanka en daarna hun moeizame start in Parijs. Het gezin krijgt na deze aanloop woonruimte aangeboden in een faubourg en de 'vader' een baan als conciërge in de desolate flatgebouwen. Ondanks de geweldige taal- en andere problemen zien zij toch kans om zich te handhaven. Drugsbendes zorgen echter voor een overlast die zelfs uitloopt op massale vuurgevechten.

De film eindigt tamelijk abrupt met wat vreedzamere beelden in Engeland.

Dit gelukkige einde verhinderde niet dat ik de filmzaal in een nogal droefgeestige stemming verliet. In deze tijd met een groeiend vluchtelingenprobleem en vuurgevechten in onze eigen dorpen en steden is dat ook begrijpelijk.

Ik heb de film alleen met een groepje dames bekeken. Arianne had de voorstelling niet op tijd kunnen bereiken. Gelukkig stond zij na afloop in de hal op mij te wachten. Het deed mij goed om mijn gevoelens over de film met haar te kunnen delen.

Filmkring Plaza Futura - april 2015

Arianne en ik gingen vorige week vrijdag vol verwachting naar de voorstelling.
Op het programma stond een costuumdrama: "Journal d'une Femme de Chambre" naar het boek van Octave Mirbeau.
Het werd inderdaad een film met oogstrelende plaatjes, maar bracht desondanks niet wat wij ervan verwacht hadden.
Het verhaal is niet ingewikkeld: Célestine, een jonge vrouw, wordt kamermeisje bij de heer en mevrouw Lanlaire in een groot landhuis..
Zij is een zeer strenge meesteres en hij zou wel graag vrijen met de mooie jonge vrouw.
In het huis zijn verder aanwezig de wat dommige keukenmeid en het manusje -van-alles, Joseph.
Tot zover is het nog wel te begrijpen, maar het kamermeisje blijkt wel over een uitzonderlijk mooie garderobe te beschikken.
Er duikt ook in de vorm van een gepensioneerde kapitein een zeer vreemde buurman op.
Een poosje later blijkt Célestine ineens andere werkgevers te hebben: een oude dame met haar zieke kleinzoon.
Er onstaat een hartstochtelijke relatie tussen Célestine en de jonge man, die het helaas niet overleeft.
Het is wel aanleidng om een uitbundige seksscene in de film op te nemen.
Célestine keert terug bij mevrouw, die ineens heel lief is geworden.
Het wordt echter geen gelukkig slot, want Joseph blijkt heel andere plannen te hebben en Célestine volgt hem daarbij.
Het moge duidelijk zijn: de film toont mooie beelden, maar de verhaalkant rammelt  en de karakters van de hoofdpersonen zijn te weinig uitgewerkt om je met (één van) hen verbonden te voelen.
Ik denk, dat dit te danken is van de omzetting van het verhaal naar het scenario; dat lijkt mij niet helemaal succesvol verlopen.
Wij voelden ons na afloop van de film dan ook min of meer teleurgesteld.

Plaza Futura - Filmkring maart 2015

Ik heb een paar dagen lopen nadenken over deze film die Arianne en ik afgelopen vrijdag zagen. Het is een film vol beelden die allerlei gevoelens op zouden kunnen roepen:

• vluchtende mensen die belaagd worden door bommen werpende vliegtuigen;
• de bezetting van een Frans stadje door een Duitse legergroep;
• de inkwartiering van Duitse soldaten bij Franse burgers;
• een dodelijke aanslag op een Duitse officier;
• huiszoekingen door de Duitsers om de dader op te sporen;
• de executie van de burgemeester als represaille voor het niet vinden van de dader;
• de ontsnapping van de dader, waarbij twee Duitse soldaten worden gedood.

Als je deze opsomming leest, denk je: "Nou, voldoende stof om diep geraakt te worden!" Maar het eerste wat ik tegen Arianne zei, was: "Gek hè, maar ik heb helemaal met niemand in de film mee kunnen leven". Arianne was het volkomen met mij eens.
Ook later toen ik verder over de film nadacht, bleef ik dat vreemd vinden. Het is in technisch opzicht een goede film: de beelden zijn helder, scherp en duidelijk en de acteurs doen hun best om hun personage te verbeelden. Ik zag het, maar aanschouwde het onbewogen en dat is niet wat ik van een film verwacht. Zeker in dit geval, omdat mijn herinneringen aan de oorlogsjaren nog sterk in mij leven. Het zou natuurlijk kunnen dat ik te veel van dit soort beelden gezien heb en daardoor afgestompt ben geraakt. Ik ben benieuwd naar wat de recensenten over deze film zullen schrijven.

Ontmoeting in Utrecht

Afgelopen dinsdag reisde ik weer eens af naar Utrecht om mijn oude HBS-vrienden te ontmoeten.
Ik liep wat vertraging door de bus en de trein die er beide wat langer over deden dan gepland.
Ik kwam dan ook alleen Jan S tegen bij de uitgang naar Hoog Catharijne.
Getweeën gingen wij op zoek naar de beide anderen die nog midden in de centrale stationshal stonden te wachten.
Na de begroeting wandelden wij naar een plek om onze ontmoeting verder voort te zetten.
Al lopend besloten wij om niet naar een andere horecagelegenheid te zoeken.
Zo wandelden wij naar ons stamcafé "Olivier".
Het was er rustig en wij konden zelfs plaatsnemen rond de leestafel, althans na de huiskat met stoel en al verplaatst te hebben.
Ik was van tevoren eigenlijk wat onzeker of onze bijeenkomst nog wel gezellig zou zijn.
Nou, dat bleek al gauw volkomen overbodig, want al snel smikkelden wij van de bestelde dranken en gerechten.
Daarbij heerste er bepaald geen stilzwijgen, want wij bleken elkaar nog steeds heel erg veel te vertellen te hebben.
Zo ging de tijd snel voorbij en besloten wij opnieuw een afspraak te maken om verder te praten in augustus.
Wij wandelden tot slot gezamenlijk terug naar de stationshal en gingen daar al snel uit elkaar om een trein naar huis te halen.
Mijn trein stond al gereed langs het perron en ik stapte dus snel in.
Ik was moe en vol gedachten die ik probeerde op een rijtje te zetten.
Gelukkig verliep de reis zonder enig oponthoud en om vier uur begroette ik weer Enny die verbaasd was over mijn vroege thuiskomst.
N.B. Elders in deze Blog kun je een foto vinden die ik drie jaar geleden maakt van ons groepje.

Filmkring Plaza Futura - febuari 2015

Vandaag werd ons de film "Foxcatcher" van Mark Schultz getoond.
In deze film wordt het verhaal verteld van de schatrijke John De Pont die dol is op worstelen. Hij heeft zijn oog laten vallen op twee Olympische worstelkampioenen - Mark en Dave Schultz - die hij wil gaan coachen. Mark gaat op het aanbod in en gaat op het landgoed van De Pont wonen, waar hij allerlei faciliteiten ter beschikking krijgt. Om Dave ook zover te krijgen is meer nodig, maar ook hij betrekt uiteindelijk met zijn gezin een woning op het terrein van "Foxcatcher". Het avontuur loopt echter zeer dramatisch af.
Toen ik deze beschrijving las bekroop mij al een gevoel van twijfel. Inderdaad werden mijn bange voorgevoelens bewaarheid. In principe is het een boeiend verhaal van een rijkaard die zich in zijn hobby kan uitleven dank zij twee armere mensen. Als je echter -zoals ik - een afkeer van geweld en zeker geweld als sport hebt, wordt het een stuk minder aantrekkelijk. Het landgoed waarop het verhaal zich afspeelt is beeldschoon en levert dan ook mooie beelden op. De aandacht gaat echter vooral uit naar het vechten.
Het is in technisch opzicht een knappe film, maar ik vraag mij af of de maker van de film de bezoekers van deze filmkring voor ogen heeft gehad bij de productie ervan. Als ik tijdens de voorstellingen om mij heen kijk, zie ik vooral senioren en met name dames. Ik vraag mij af waarom de programmeur van het seizoensaanbod gedacht heeft deze doelgroep een plezier te doen met het aanbieden van deze film.