Film: "Hyde Park on Hudson"

Vorige week vrijdag weer naar de filmkring in Plaza Futura geweest.
Hier zag ik de film "Hyde Park on Hudson" van Roger Michel, die een bizar moment uit het leven van president Franklin Delano Roosevelt verbeeldt.
Het onderwerp van de film is een geheime affaire die deze gehad zou hebben met zijn verre nicht Margaret Suckley.
Het verhaal speelt zich af in 1939 tijdens een weekend waarin het Britse koninklijke echtpaar door Roosevelt is ontvangen op zijn buitenverblijf.
Met de dreiging van een komende oorlog in Europa komt de Engelse koning om steun vragen aan de Amerikaanse president.

Het heeft een paar dagen geduurd voor ik een reactie op schrift wilde stellen.
De film werd ons gepresenteerd als vrolijk en luchtig.
Dat was hij dan ook, maar daar zat tevens mijn probleem.
Ik had sinds de oorlog een ander innerlijk beeld van Franklin D. Roosevelt dan ik hier te zien kreeg.
Voor mij was hij een groot staatsman, waaraan wij mede onze redding uit de verschrikking van de Tweede Wereldoorlog te danken hadden.
Hier kreeg ik een president voorgeschoteld à la Bill Clinton die ik wel een briljant politicus vind, maar toch vooral een flierefluiter.
Het beeld dat de film ons toont zou echter op waarheid kunnen berusten, want is gebaseerd op de later gevonden dagboeken van Margaret Suckley.
Ik kan ondanks mijn aarzeling de film toch wel aanbevelen, als je een avondje vermaakt wilt worden door de uitstekend acterende Bill Murray.

Filmkring Plaza Futura: "Amour"

Ik heb de eerste film gemist door mijn vakantie in Zeeland.
Ook vorige week miste ik de filmbijeenkomst vanwege een verjaardagsfeestje.
Daarom ben ik vanmorgen naar de filmvoorstelling van een andere groep geweest.
We keken naar de film "Amour" van Michael Haneke.
Aanvankelijk werd ik zeer geboeid door wat ik te zien kreeg, omdat het een onderwerp van belang voor mijn leeftijdsgroep is.
Het verhaal gaat over een ouder echtpaar, beiden gewezen pianoleraar.
Zij hebben een goed huwelijk en houden van elkaar.
Op een morgen echter gedraagt de vrouw zich heel wonderlijk.
Het blijkt dat zij een herseninfarct heeft gehad en wordt opgenomen.
Als zij terugkeert in hun woning is zij halfzijdig verlamt.
Ze wil nooit meer naar een ziekenhuis.
Haar man verzorgt haar (daarom?) zelf in hun comfortabele appartement.
Zij doen zo weinig mogelijk een appèl op anderen, zoals haar dochter die ver weg met haar man in Engeland woont.
Aangezien de toestand van de vrouw langzaam aan verslechtert komt er aanvankelijkwel drie keer week een verpleegster om haar te verzorgen.

In het begin voelde ik mij zeer aangesproken door de filmbeelden.
Maar dat veranderde langzaam wel, want de film ging traag verder met veel detailinformatie.
Ik was kennelijk niet de enige die zich daaraan stoorde, want een tiental mensen verliet na enige tijd de filmzaal.
Ik ben echter blijven zitten en heb het verhaal tot het einde gezien.
Ik ben mij bewust dat het om een situatie gaat die in werkelijkheid voorkomt.
Twee oude mensen die door het leed dat hen overkomt totaal geïsoleerd raken.
Ik denk echter dat je dat verhaal ook beknopter en toch indringend zou kunnen vertellen.
Ik denk dat zelfs met hetzelfde filmmateriaal zou kunnen, want de hoofdrolspelers Jean-Louis Trintignant en Emanuella Riva acteren werkelijk geweldig.
Het is allemaal - naar mijn idee - wat overtrokken.
Achteraf spraken twee dames mij hierover aan en deelden mijn mening.

P.S. Achteraf denk ik dat mijn mening over de film weinig objectief is. Wat ik zag, zou mij zomaar kunnen overkomen en dat is geen prettige gedachte.

Ontmoeting in Utrecht

Vandaag reis ik weer naar Utrecht om mijn oude klasgenoten van het Christelijk Lyceum in Amsterdam te ontmoeten.
Het is bijna niet te geloven dat wij 60 jaar geleden eindexamen HBS-B deden en elkaar daarna uit het oog verloren.
Het is nog ongelooflijker dat wij elkaar nu twee keer per jaar in Utrecht ontmoeten.
Het is enorm gezellig om bij café Olivier gezellig bij te praten.
Natuurlijk vergeten wij daarbij niet om de inwendige mens te versterken.

Na ons samenzijn wandel ik naar boekhandel Selexyz.
Terwijl het buiten regent koop ik daar een boek over Android smartphones.
Ik heb er één aangeschaft en wil meer weten over wat je er zoal mee kunt doen.
Vervolgens loop ik naar het Centraal Museum, waar ik een paar exposities bezichtig.
Vooral de oude kunst vind ik de moeite waard, maar ook de expositie "Munt met een missie" bekijk ik met plezier.
Later keer ik in een propvolle trein terug naar Eindhoven, maar kan gelukkig wel een zitplaats bemachtigen.

Rondje IJ in Amsterdam

Op vrijdag 10 augustus breng ik weer eens een bezoek aan mijn schildervriend Dolph.
Helaas gaat de ttrein niet rechtstreeks naar Amsterdam CS.
Door een aanrijding in Duivendrecht moeten wij omrijden via Hilversum.
Gelukkig beperkt zich de tegenvaller zich tot 12 minuten vertraging.
In de nieuwe stationshal west zit Dolph al voor de Alberty Heijn op mij te wachten.
Gezamenlijk wandelen wij naar het kantoorjte van Dudok, dat omgevormd is tot een restaurant.
Hier genieten wij van een cappuccino en het mooie uitzicht over het IJ.
Het bevalt ons zo goed dat wij ook onze lunch hier gebruiken.
Dat doen wij echter wel buiten op het terras in de zon.

Wat later steken wij het IJ over met de pont.
Wij richten onze schreden naar de voormalige shell-toren.
Er is een tentoonstelling ingericht, maar een blik naar binnen vinden wij voldoende.
Wij wandelen dus verder naar het nieuwe gebouw van het filmmuseum.
Dat gaat verder door het leven als "EYE, het Huis voor de Film".
Hoewel wij geen tijd hebben voor een film, is het bezoek aan het gebouw toch de moeite waard.
Wij vermaken ons enige tijd in een soort cel, waar je kunt bladeren door het filmarchief.
Ook het bezoek aan de boekhandel is interessant.

Wij verlaten het gebouw, maar drinken wat op een terras voor wij weer met de pont terugvaren.
Als wij opnieuw aan de andere kant van het IJ staan, zoeken wij bus 22 op die ons naar het Scheepvaart Museum brengt.
Ik was nog niet eerder in het geheel gerenoveerde gebouw geweest en kijk mijn ogen uit.
Wij hebben maar een uur om er te rond kijken en beperken ons tot de oostelijke vleugel.
Hij  is schitterend, zowel wat betreft de vormgeving als aangaande het geëxposeerde.
Ik hoop nog eens de gelegenheid te krijgen om het op mijn gemak te bekijken.
Tot slot eten wij een smakelijke pizza op de stoep voor een pizzeria naast de Korte Wittenburgerstraat.
Daarna rijden wij met de bus terug naar het Centraal Station.
Ik hoef daar niet lang op de trein te wachten en rijd zonder oponthoud in een propvolle trein terug naar Eindhoven.

Ichthusschool - Amsterdam

Vijftig jaar geleden was ik mij na een verblijf van zes jaar in Enschede aan het voorbereiden op de terugkeer naar Amsterdam.
Ik had gesolliciteerd naar de functie van hoofd der school van een nieuw op te richten hervormde school in Amsterdam-Osdorp en was tot mijn blijdschap aangenomen.
Ik zou in augustus de leiding aanvaarden van wat nu nog een dependance was van de Prof, Dr. H. Kraemerschool (hoofd Cor de Graaf).
Helaas moest ik mijn intrede in het blauwe noodschooltje aan de Funke Kupperstraat wegens angina uitstellen.
Toen ik een week later wel in het gebouwtje arriveerde, begon een periode in mijn leven waaraan ik nog steeds met genoegen terug denk.
Ik was dus blij te vernemen, dat het jubileum niet ongemerkt voorbij zal gaan.
Ik heb mij dan ook meteen aangemeld voor de reünie op 10 november 2012.
Ik hoop daar oud-collega's en oud-leerlingen te ontmoeten.

Dagje Amsterdam/Amstelveen

Enny gaat vandaag haar vriendinnen Greet en Nel in Amstelveen bezoeken.
Aangezien ik ook nog een vrij-reizendag van de NS heb, besluit ik om haar te vergezellen.
Het is voor de drie vrouwen natuurlijk wel fijn om zonder mij een paar uur bij te praten.
Daarom onderbreek ik de reis in Amsterdam om een paar tentoonstellingen te bezoeken.
Allereerst nuttig ik een grote kop koffie en een gevulde koek in de hal van het Centraal Station.
Daarna wandel ik op mijn gemak langs het Damrak en Rokin naar de Turfmarkt.
Hier ligt het Allard Pierson Museum, dat gewijd is aan de Oudheid.
Er is op dit moment een tentoonstelling over "Paard en Ruiter".
Die schetst een beeld hierover in het oude Griekenland en op de Mongoolse steppen.
In feite zijn het twee kleine maar goed verzorgde exposities, die ik met veel plezier bekijk.
Aangezien ik het museum vaker heb bezocht , beperk ik mij hiertoe.

Na het bezoek aan het Allard Pierson Museum, wandel ik via het Muntplein naar de Vijzelstraat.
Hier is het Stadsarchief van Amsterdam gehuisvest in het voormalige gebouw van de Handel Maatschappij.
Ik zal mij ook hier beperken tot één expositie: "Isaac Israels in Amsterdam".
Mijn eerste uitgebreide kennismaking met het werk van deze schilder was in 1999.
Er was toen een uitgebreide tentoonstelling van zijn werk in het Kröller-Müller Museum.
Ik was heel erg onder de indruk van het getoonde werk; de schilderijen zowel als de tekeningen.
Nu ben ik opnieuw onder de indruk van het getoonde: schilderijen, etsen, tekeningen en schetsboeken.
Het is echt een sfeervolle expositie, die de moeite waard is om te bezoeken.

Als ik uitgekeken ben, breng ik nog even een bezoekje aan de in informatie over Amsterdam gespecialiseerde boekwinkel.
Vervolgens wandel ik op mijn gemak langs de Herengracht naar het Waterlooplein.
Hier is een metrostation, waar ik in metro 51 kan stappen voor de rit naar Amstelveen.
Ik zie echter nergens de bekende "M"!
Gelukkig is er een "nieuwe Nederlander" die mij naar de goede plaats (een gang in het Stadhuis-/Stoperagebouw) begeleid.
Zo kan ik mij na een ritje van een half uur en een wandeling van een kwartier bij de dames voegen.

Donderdagmorgen - schilders

Enige jaren geleden heeft Wim het initiatief tot het oprichten van een schildersclub genomen.
Wij hadden daarvoor les van Theo Kappé gehad, maar die was daarmee gestopt toen hij 65 werd.
Daarna hebben wij twee jaar begeleiding van Ingrid Simons gehad, maar die was op haar beurt daarmee moeten stoppen omdat zij het te druk kreeg.
We kregen echter inderdaad een groep van ongeveer tien gevorderde amateur-schilders bijeen om elke donderdagmorgen samen te werken in het atelier op de zolderverdieping van het Carolusgebouw in Valkenswaard.
Vorig jaar leek dat tot einde een te komen door terugloop van het aantal deelnemers.
Wij hebben gelukkig nieuwe mensen aan kunnen trekken en sinds september j.l. omvat ons groep weer 12 enthousiastelingen.
We vinden het nu tijd geworden om naar buiten te treden met een expositie in de foyer van het Carolusgebouw.
Deze expositie vindt plaats van 6 tot en met 22 oktober a.s.

N.B. Foto van Wim Verhees