Een nieuwe start

Sorry, dat ik zolang niets in mijn weblog heb geschreven.
Het is klaarblijkelijk een nawee van de moeilijk tijd die Enny en ik heb doorgemaakt.
Zo langzamerhand heb ik echter het gevoel, dat wij weer alles min of meer op de rails hebben.
Nu hoop ik dus weer regelmatig wat berichtjes in de weblog te zetten.

Plaza Futura: "Hitchcock"

Vorige week vrijdag had ik weer een filmkringbijeenkomst in "Plaza Futura" in Eindhoven.

Mijn beide vriendinnen waren helaas verhinderd, zodat ik de film in mijn eentje (nou ja, met vele onbekenden natuurlijk om mij heen) aanschouwde.

Bij het kijken heb je daar geen last  van, maar na afloop is het jammer als je er niet bij het genieten van een cappuccino over door kunt praten.

Wij krijgen van tevoren altijd een korte beschrijving van de film.

Ik kreeg daar dit keer echter geen duidelijk beeld door; zou het een documentaire worden?

Ik begon dus met onbestemde gevoelens te kijken, maar ik werd meteen bij de eerste beelden de film in getrokken en heb tot het slot toe geboeid zitten kijken.

Het is dus geen documentaire maar een speelfilm.

In de speelfilm wordt het verhaal verteld van het ontstaan van Hitchcocks meesterstuk, de film 'Psycho'.

Heel frappant is, dat de hoofdpersoon die Hitchcock vertolkt dezelfde is als de hoofdpersoon in 'Psycho', namelijk Anthony Hopkins.

Ongelooflijk om te zien hoe de slanke jonge man uit 'Psycho' veranderd is in een voluptueuse Hitchcock.

Echt een aanrader om te gaan zien.

Plaza Futura: "Great Expectations"

 

Op 1 februari j.l. nam ik weer deel aan de Filmkring in Plaza Futura.

Wij zagen de film "Great Expectations" van Mike Newell naar het boek van Charles Dickens.

Ik ging er met gespannen verwachtingen naar toe, want Newell's eerdere film "Four Weddings and a Funeral" had mij bijzonder geamuseerd, trouwens "Harry Potter" ook wel.

Ik dacht dat het verhaal van de wees die door een onbekende weldoener de kans krijgt om een gentleman te worden mij best zou boeien.

Het kan persoonlijk zijn, maar ik werd erg teleurgesteld door wat ik te zien kreeg.

Alle dramatische elementen waren fors aangedikt tot soms tot in het bizarre aan toe.

Misschien dat anderen het kunnen zien als de verfilming van een sprookje, maar mij verveelde het.

Ik kon mij niet verbinden met de personen die ik op het scherm zag verschijnen en vroeg mij af wat de bedoeling van de filmer met deze film nu eigenlijk was; geld verdienen?

Op internet vond ik vele plaatjes van eerdere verfilmingen en verwonderde mij over de gelijkenis met wat ik in deze film te zien kreeg.

Het kan ook zijn dat de filmers zich vooral hebben laten leiden door het verhaal dat Dickens schreef.

Ik las het eerste hoofdstuk en stelde vast dat het inderdaad een letterlijke beschrijving van de eerste scenes van de film was.

Film: "Hyde Park on Hudson"

Vorige week vrijdag weer naar de filmkring in Plaza Futura geweest.
Hier zag ik de film "Hyde Park on Hudson" van Roger Michel, die een bizar moment uit het leven van president Franklin Delano Roosevelt verbeeldt.
Het onderwerp van de film is een geheime affaire die deze gehad zou hebben met zijn verre nicht Margaret Suckley.
Het verhaal speelt zich af in 1939 tijdens een weekend waarin het Britse koninklijke echtpaar door Roosevelt is ontvangen op zijn buitenverblijf.
Met de dreiging van een komende oorlog in Europa komt de Engelse koning om steun vragen aan de Amerikaanse president.

Het heeft een paar dagen geduurd voor ik een reactie op schrift wilde stellen.
De film werd ons gepresenteerd als vrolijk en luchtig.
Dat was hij dan ook, maar daar zat tevens mijn probleem.
Ik had sinds de oorlog een ander innerlijk beeld van Franklin D. Roosevelt dan ik hier te zien kreeg.
Voor mij was hij een groot staatsman, waaraan wij mede onze redding uit de verschrikking van de Tweede Wereldoorlog te danken hadden.
Hier kreeg ik een president voorgeschoteld à la Bill Clinton die ik wel een briljant politicus vind, maar toch vooral een flierefluiter.
Het beeld dat de film ons toont zou echter op waarheid kunnen berusten, want is gebaseerd op de later gevonden dagboeken van Margaret Suckley.
Ik kan ondanks mijn aarzeling de film toch wel aanbevelen, als je een avondje vermaakt wilt worden door de uitstekend acterende Bill Murray.

Filmkring Plaza Futura: "Amour"

Ik heb de eerste film gemist door mijn vakantie in Zeeland.
Ook vorige week miste ik de filmbijeenkomst vanwege een verjaardagsfeestje.
Daarom ben ik vanmorgen naar de filmvoorstelling van een andere groep geweest.
We keken naar de film "Amour" van Michael Haneke.
Aanvankelijk werd ik zeer geboeid door wat ik te zien kreeg, omdat het een onderwerp van belang voor mijn leeftijdsgroep is.
Het verhaal gaat over een ouder echtpaar, beiden gewezen pianoleraar.
Zij hebben een goed huwelijk en houden van elkaar.
Op een morgen echter gedraagt de vrouw zich heel wonderlijk.
Het blijkt dat zij een herseninfarct heeft gehad en wordt opgenomen.
Als zij terugkeert in hun woning is zij halfzijdig verlamt.
Ze wil nooit meer naar een ziekenhuis.
Haar man verzorgt haar (daarom?) zelf in hun comfortabele appartement.
Zij doen zo weinig mogelijk een appèl op anderen, zoals haar dochter die ver weg met haar man in Engeland woont.
Aangezien de toestand van de vrouw langzaam aan verslechtert komt er aanvankelijkwel drie keer week een verpleegster om haar te verzorgen.

In het begin voelde ik mij zeer aangesproken door de filmbeelden.
Maar dat veranderde langzaam wel, want de film ging traag verder met veel detailinformatie.
Ik was kennelijk niet de enige die zich daaraan stoorde, want een tiental mensen verliet na enige tijd de filmzaal.
Ik ben echter blijven zitten en heb het verhaal tot het einde gezien.
Ik ben mij bewust dat het om een situatie gaat die in werkelijkheid voorkomt.
Twee oude mensen die door het leed dat hen overkomt totaal geïsoleerd raken.
Ik denk echter dat je dat verhaal ook beknopter en toch indringend zou kunnen vertellen.
Ik denk dat zelfs met hetzelfde filmmateriaal zou kunnen, want de hoofdrolspelers Jean-Louis Trintignant en Emanuella Riva acteren werkelijk geweldig.
Het is allemaal - naar mijn idee - wat overtrokken.
Achteraf spraken twee dames mij hierover aan en deelden mijn mening.

P.S. Achteraf denk ik dat mijn mening over de film weinig objectief is. Wat ik zag, zou mij zomaar kunnen overkomen en dat is geen prettige gedachte.

Ontmoeting in Utrecht

Vandaag reis ik weer naar Utrecht om mijn oude klasgenoten van het Christelijk Lyceum in Amsterdam te ontmoeten.
Het is bijna niet te geloven dat wij 60 jaar geleden eindexamen HBS-B deden en elkaar daarna uit het oog verloren.
Het is nog ongelooflijker dat wij elkaar nu twee keer per jaar in Utrecht ontmoeten.
Het is enorm gezellig om bij café Olivier gezellig bij te praten.
Natuurlijk vergeten wij daarbij niet om de inwendige mens te versterken.

Na ons samenzijn wandel ik naar boekhandel Selexyz.
Terwijl het buiten regent koop ik daar een boek over Android smartphones.
Ik heb er één aangeschaft en wil meer weten over wat je er zoal mee kunt doen.
Vervolgens loop ik naar het Centraal Museum, waar ik een paar exposities bezichtig.
Vooral de oude kunst vind ik de moeite waard, maar ook de expositie "Munt met een missie" bekijk ik met plezier.
Later keer ik in een propvolle trein terug naar Eindhoven, maar kan gelukkig wel een zitplaats bemachtigen.

Rondje IJ in Amsterdam

Op vrijdag 10 augustus breng ik weer eens een bezoek aan mijn schildervriend Dolph.
Helaas gaat de ttrein niet rechtstreeks naar Amsterdam CS.
Door een aanrijding in Duivendrecht moeten wij omrijden via Hilversum.
Gelukkig beperkt zich de tegenvaller zich tot 12 minuten vertraging.
In de nieuwe stationshal west zit Dolph al voor de Alberty Heijn op mij te wachten.
Gezamenlijk wandelen wij naar het kantoorjte van Dudok, dat omgevormd is tot een restaurant.
Hier genieten wij van een cappuccino en het mooie uitzicht over het IJ.
Het bevalt ons zo goed dat wij ook onze lunch hier gebruiken.
Dat doen wij echter wel buiten op het terras in de zon.

Wat later steken wij het IJ over met de pont.
Wij richten onze schreden naar de voormalige shell-toren.
Er is een tentoonstelling ingericht, maar een blik naar binnen vinden wij voldoende.
Wij wandelen dus verder naar het nieuwe gebouw van het filmmuseum.
Dat gaat verder door het leven als "EYE, het Huis voor de Film".
Hoewel wij geen tijd hebben voor een film, is het bezoek aan het gebouw toch de moeite waard.
Wij vermaken ons enige tijd in een soort cel, waar je kunt bladeren door het filmarchief.
Ook het bezoek aan de boekhandel is interessant.

Wij verlaten het gebouw, maar drinken wat op een terras voor wij weer met de pont terugvaren.
Als wij opnieuw aan de andere kant van het IJ staan, zoeken wij bus 22 op die ons naar het Scheepvaart Museum brengt.
Ik was nog niet eerder in het geheel gerenoveerde gebouw geweest en kijk mijn ogen uit.
Wij hebben maar een uur om er te rond kijken en beperken ons tot de oostelijke vleugel.
Hij  is schitterend, zowel wat betreft de vormgeving als aangaande het geëxposeerde.
Ik hoop nog eens de gelegenheid te krijgen om het op mijn gemak te bekijken.
Tot slot eten wij een smakelijke pizza op de stoep voor een pizzeria naast de Korte Wittenburgerstraat.
Daarna rijden wij met de bus terug naar het Centraal Station.
Ik hoef daar niet lang op de trein te wachten en rijd zonder oponthoud in een propvolle trein terug naar Eindhoven.