Filmkring van Plaza Futura - februari 2014

Het is alweer een poos geleden dat ik in de filmkring de Amerikaanse film "Nebraska" zag.
Deze zwart/wit film is gemaakt door Alexander Payne en wordt omschreven als een tragikomische roadmovie over het familieleven in 'America's Heartland'.
De film duurt bijna twee uur en ik heb mij geen moment verveeld.
Vanaf de eerste beelden ben ik geboeid door de hoofdpersoon, Woody Grant.
Wij zien hem langs een snelweg dwalen tot een politiepatrouille hem daar vanaf haalt.
Het wordt al heel snel duidelijk dat de oude man dementeert en een zorg voor zijn vrouw en zonen is.
Hij is er van overtuigd dat hij een miljoen dollar heeft gewonnen en dat hij die slechts in Nebraska hoeft op te halen.
Het probleem is dat hij in Montana woont en dat Nebtraska duizend kilometer verderop ligt.
Woody is er niet vanaf te brengen en uiteindelijk gaat zoon David inderdaad met hem onderweg.
Onderweg maken ze een stop in het geboortedorp van Woody.
Hier maken wij kennis met de manier waarop zijn familie nog altijd leeft op het Amerikaanse platteland.
Uiteraard zijn er de nodige verwikkelingen, want de familie wil graag mee profiteren van Woody's komende rijkdom.
Vader en zoon komen uiteindelijk inderdaad in Montana, waar natuurlijk blijkt dat het slechts om een reclamestunt gaat.
De film dreigt dus heel triest te eindigen, maar er wordt ons nog een zeer verrassende verwikkeling getoond, die je ondanks al de ellende die je gezien hebt, toch een warm gevoel geeft.
Gaat hem zien, mensen!

Winter 2014

Het is een wonderlijke winter tot nu toe.
Eigenlijk is het nog helemaal geen winter geweest.
Aan het eind van januari maakte ik de bovenstaande foto van een groepje sneeuwklokjes in mijn tuin.
Ze hadden kennelijk gebruik gemaakt van de ongewone temperatuurontwikkeling in de voorgaande maand.
Ik heb in die maand de volgende gemiddelde dagwaarden in mijn tuin gemeten:

• minimale nachttemperatuur 4 graden Celsius;
• maximale dagtemperatuur 7 graden Celsius.

Ik kan mij de teleurstelling van de ijs- en sneeuwliefhebbers voorstellen, maar als oudere ben ik blij dat er geen gladheid door sneeuw en vooral ijzel is geweest.
Het enige waar ik nog een beetje van geniet is het sneeuwruimen.
Dat doet mijn lijf nog steeds goed.
Wat mij betreft mag februari net zo verlopen als januari.

De filmkring van Plaza Futura - Januari 2014

Arianne en ik zagen vorige week de nu al veelbesproken film "Twelve years a slave" van de Engels/Nederlandse regisseur Steve McQueen. Deze film heeft inmiddels al een Oscar behaald.

De film brengt het waargebeurde verhaal in beeld van een zwarte man die in de XIXde eeuw in New York geboren werd als een vrij mens. Hij trouwt er en krijgt twee kinderen. Tijdens de afwezigheid van zijn vrouw wordt hij met een list uit New York weggelokt. Hij valt in de handen van slavenhandelaars en wordt verkocht aan een plantageeigenaar in het zuiden van de Verenigde Staten. Daar werkt hij twaalf jaar als slaaf. Gelukkig krijgt hij contact met een blanke die zijn verhaal aanhoort en zijn vrienden in New York waarschuwt. Hij wordt bevrijdt en ziet na al die jaren zijn beide kinderen weer.

De film geeft een aangrijpend beeld van deze gebeurtenissen. Dat is ook waardevol, want het is goed dat de wantoestanden van de slavernij getoond worden. Wat ik wel jammer vind, is dat de scenes met sexuele taferelen en wreedheden nogal lang uitvallen. Dat doet teveel denken aan horrorfilms en had subtieler in beeld gebracht kunnen worden.

      

Filmkring van Plaza Futura in het 'NatLab'

Eindelijk vind ik een gelegenheid om weer wat op mijn  blog te schrijven.
Allereerst dan over de twee voorstellingen van de filmkring die ik na de zomervakantie bijwoonde.
Het filmhuis "Plaza Futura" is van de Leenderweg in Eindhoven verhuisd naar "Strijp S".
"Strijp S" is een nieuwe wijk op het voormalige gelijknamige fabrieksterrein van Philips.
Het filmhuis is ondergebracht in het NatLab, het vroegere natuurkundig laboratorium van Philips.
Het gebouw is mooi gerenoveerd.
Het deel dat "Plaza Futura" gebruikt ziet er dan ook prachtig uit.
Ik moet er echter nog erg aan wennen, want ik mis de intimiteit gezelligheid van het oude onderkomen.
Ook de vertoning van de film in twee van de kleine zalen vind ik nog geen verbetering.

Het restaurant oogt heel erg mooi.
Helaas moet je er (nog) wel wat lang op je cappuccino wachten en de akoestiek laat mijns inziens ook wat te wensen over.
Zoals reeds gezegd, heb ik er inmiddels twee filmvoorstellingen gezien.

 

Allereerst zag ik er in november "Inside Llewyn Davis", een film van Joel en Ethan Coen. De film laat een week uit het leven van een folkzanger zien. Het is niet bepaald een vrolijke week. Hij heeft weinig succes in zijn werk en wordt bovendien bedonderd door zijn manager. Alles zit hem tegen en hij slaagt er niet in om geld los te krijgen, noch in NewYork noch in Chicago. Chicago bereikt hij dank zij een vriend die diens vader daarheen brengt. Vlak voor Chicago wordt die vriend echter gearresteerd en hij lift zelf door naar die stad. De vader laat hij stoned achter in de auto. Zoals gezegd: hij heeft geen succes in Chicago en reist per bus terug naar New York.


Ik zag het allemaal aan, maar slaagde er niet in om mij met enig personage te verbinden. Ook gebeurtenissen die kennelijk als grappig werden gepresenteerd (zoals hilarische achtervolgingen van een kat van vrienden)
vermaakten mij niet. Ik moet achteraf concluderen dat de film kennelijk bedoeld was voor een ander doelpubliek dan de senioren die de zaal vulden. Ik hoorde na afloop dan ook weinig positieve reacties.

De volgende film die ik in december zag was "Philomena" (een film van Stephen Frears) en dat was een film die mij wel erg aansprak. De hoofdpersoon, Philomena Lee, heeft als tiener onder druk van haar omgeving afstand moeten doen van haar zoontje. Als oudere vrouw wil zij toch weten hoe het het jongetje is vergaan. Zij gaat op zoek en wordt daarbij geholpen door een journalist. Inderdaad slaagt hij er in om een spoor van de man te vinden in Amerika. Tussen de vrouw en de journalist ontstaat tijdens de zoektocht een warme band.
Deze film raakte wel een gevoelige snaar bij mij. Ik ben blij dat ik hem heb gezien en kan hem niet anders dan warm aanbevelen.

 

Een nieuwe start

Sorry, dat ik zolang niets in mijn weblog heb geschreven.
Het is klaarblijkelijk een nawee van de moeilijk tijd die Enny en ik heb doorgemaakt.
Zo langzamerhand heb ik echter het gevoel, dat wij weer alles min of meer op de rails hebben.
Nu hoop ik dus weer regelmatig wat berichtjes in de weblog te zetten.

Plaza Futura: "Hitchcock"

Vorige week vrijdag had ik weer een filmkringbijeenkomst in "Plaza Futura" in Eindhoven.

Mijn beide vriendinnen waren helaas verhinderd, zodat ik de film in mijn eentje (nou ja, met vele onbekenden natuurlijk om mij heen) aanschouwde.

Bij het kijken heb je daar geen last  van, maar na afloop is het jammer als je er niet bij het genieten van een cappuccino over door kunt praten.

Wij krijgen van tevoren altijd een korte beschrijving van de film.

Ik kreeg daar dit keer echter geen duidelijk beeld door; zou het een documentaire worden?

Ik begon dus met onbestemde gevoelens te kijken, maar ik werd meteen bij de eerste beelden de film in getrokken en heb tot het slot toe geboeid zitten kijken.

Het is dus geen documentaire maar een speelfilm.

In de speelfilm wordt het verhaal verteld van het ontstaan van Hitchcocks meesterstuk, de film 'Psycho'.

Heel frappant is, dat de hoofdpersoon die Hitchcock vertolkt dezelfde is als de hoofdpersoon in 'Psycho', namelijk Anthony Hopkins.

Ongelooflijk om te zien hoe de slanke jonge man uit 'Psycho' veranderd is in een voluptueuse Hitchcock.

Echt een aanrader om te gaan zien.

Plaza Futura: "Great Expectations"

 

Op 1 februari j.l. nam ik weer deel aan de Filmkring in Plaza Futura.

Wij zagen de film "Great Expectations" van Mike Newell naar het boek van Charles Dickens.

Ik ging er met gespannen verwachtingen naar toe, want Newell's eerdere film "Four Weddings and a Funeral" had mij bijzonder geamuseerd, trouwens "Harry Potter" ook wel.

Ik dacht dat het verhaal van de wees die door een onbekende weldoener de kans krijgt om een gentleman te worden mij best zou boeien.

Het kan persoonlijk zijn, maar ik werd erg teleurgesteld door wat ik te zien kreeg.

Alle dramatische elementen waren fors aangedikt tot soms tot in het bizarre aan toe.

Misschien dat anderen het kunnen zien als de verfilming van een sprookje, maar mij verveelde het.

Ik kon mij niet verbinden met de personen die ik op het scherm zag verschijnen en vroeg mij af wat de bedoeling van de filmer met deze film nu eigenlijk was; geld verdienen?

Op internet vond ik vele plaatjes van eerdere verfilmingen en verwonderde mij over de gelijkenis met wat ik in deze film te zien kreeg.

Het kan ook zijn dat de filmers zich vooral hebben laten leiden door het verhaal dat Dickens schreef.

Ik las het eerste hoofdstuk en stelde vast dat het inderdaad een letterlijke beschrijving van de eerste scenes van de film was.