Noordbrabants Museum - Den Bosch

Zo'n zes weken geleden bezocht ik met mijn schildersvriend Gerard het Noord-Brabants Museum in 's-Hertogenbosch.
Wij wilden allebei onze vrije keuzedag benutten om te verkennen of het leuk zou zijn om dat gezamenlijk te doen.
We reisden dus met de trein van half elf van Eindhoven naar Den Bosch en wandelden op ons gemak naar het museum.
Wij hadden het museum geen van beiden nog gezien na de ingrijpende restauratie.
Het is inderdaad schitterend geworden.
De eerste verrassing was het restaurant, waar wij genoten van een cappuccino en een echte Bosche versnapering.
Na afloop begonnen wij aan een rondwandeling door het museum dat niet alleen erg mooi is geworden, maar ook erg groot.
Wij kozen ervoor om te beginnen met de afdeling die "Kunst 1500 - nu" heet.
Die bleek een behoorlijk goed beeld te geven van de geschiedenis van de schilderkunst.
Er hangen niet alleen schilderijen, maar er wordt ook door middel van audiovisuele presentaties  een toelichting gegeven op wat er zoal te zien is.
We besloten deze rondwandeling met een kort bezoek aan de afdeling "Romeinen".
Hier zijn tal van (pré-)historische objecten te zien, eveneens met uitvoerige audiovisuele toelichtingen.
Toen werd het tijd om opnieuw het restaurant op te zoeken, waar wij de lunch gebruikten.

Na de lunch gingen wij richting Stedelijk Museum, dat aan het Noord-Brabants Museum verbonden is.
Een bezoek eraan stelden wij echter uit tot een volgende keer.
Nu gingen wij naar de "Expo"-zalen waar wij door de tijdelijke exposities wandelden en hier en daar wat interessants bekeken.
Tot slot bezochten wij "Het Verhaal van Brabant", waar wij wat meer tijd aan besteedden.
Echt intensief konden wij het niet bekijken, want inmiddels begon de moeheid toe te slaan.
Wij hebben op deze manier wel een goede indruk gekregen van wat het Noord-Brabants Museum te bieden heeft.
Het is beslist de moeite waard en wij namen ons voor om nog eens terug te komen.
Nu wandelden wij naar het station en reisden terug naar huis.

Plaza Futura: maart 2014

Vandaag bezocht ik weer een filmkringvoorstelling en zag de Amerikaanse film "August: Osage County", onder anderen geproduceerd door George Clooney.
De film speelt in het soms onverdraaglijk hete zuiden van de Verenigde Staten.
In de heetste maand van het jaar komt daar een familie bijeen door dramatische omstandigheden.
Het begint door de moeilijkheden van een oud echtpaar: Violet, de verslaafde en zieke moeder, en Beverly, haar drankzuchtige echtgenoot.
Beverly verdwijnt plotseling en blijkt al snel zelfmoord te hebben gepleegd.
Violet vraagt haar zuster en drie dochters om haar bij te komen staan.
Ze komen inderdaad, compleet met mannen en kinderen.
Het wordt echter bepaald geen aangenaam treffen, want zij blijken allen zo hun problemen te hebben.
Met zichzelf maar ook met de andere leden van het gezelschap.

Het klinkt nogal tragisch en dat is het ook.
De aankondiging sprak echter van een tragiek die verlicht wordt door een komisch perspectief.
Nou, die tragiek wordt inderdaad heftig op het scherm geprojecteerd.
Het spijt mij, maar ik kon maar weinig komische aspecten ontdekken.
Ik heb dan ook nergens om kunnen lachen en ook mijn medekijkers hadden daar kennelijk weinig behoefte aan.
Ik had meer de indruk te kijken naar een verzameling psychiatrische patiënten, waar je slechts medelijden mee kon hebben.

Bij de aftiteling zag ik dat het hier gaat om een verfilmd toneelstuk.
Ik denk dat ze dat verfilmen beter achterwege hadden kunnen laten.
Mogelijk dat de verwikkelingen op toneel te overzien zijn, maar in de film, waarin je toch min of meer een stukje 'werkelijkheid' verwacht, komt het allemaal erg over-done over.
Ik heb geen enkele behoefte om hem nog een keer te zien.
(Overigens de acteurs spelen hun rollen uitstekend en ook technisch is de film prima.)

Filmkring van Plaza Futura - februari 2014

Het is alweer een poos geleden dat ik in de filmkring de Amerikaanse film "Nebraska" zag.
Deze zwart/wit film is gemaakt door Alexander Payne en wordt omschreven als een tragikomische roadmovie over het familieleven in 'America's Heartland'.
De film duurt bijna twee uur en ik heb mij geen moment verveeld.
Vanaf de eerste beelden ben ik geboeid door de hoofdpersoon, Woody Grant.
Wij zien hem langs een snelweg dwalen tot een politiepatrouille hem daar vanaf haalt.
Het wordt al heel snel duidelijk dat de oude man dementeert en een zorg voor zijn vrouw en zonen is.
Hij is er van overtuigd dat hij een miljoen dollar heeft gewonnen en dat hij die slechts in Nebraska hoeft op te halen.
Het probleem is dat hij in Montana woont en dat Nebtraska duizend kilometer verderop ligt.
Woody is er niet vanaf te brengen en uiteindelijk gaat zoon David inderdaad met hem onderweg.
Onderweg maken ze een stop in het geboortedorp van Woody.
Hier maken wij kennis met de manier waarop zijn familie nog altijd leeft op het Amerikaanse platteland.
Uiteraard zijn er de nodige verwikkelingen, want de familie wil graag mee profiteren van Woody's komende rijkdom.
Vader en zoon komen uiteindelijk inderdaad in Montana, waar natuurlijk blijkt dat het slechts om een reclamestunt gaat.
De film dreigt dus heel triest te eindigen, maar er wordt ons nog een zeer verrassende verwikkeling getoond, die je ondanks al de ellende die je gezien hebt, toch een warm gevoel geeft.
Gaat hem zien, mensen!

Winter 2014

Het is een wonderlijke winter tot nu toe.
Eigenlijk is het nog helemaal geen winter geweest.
Aan het eind van januari maakte ik de bovenstaande foto van een groepje sneeuwklokjes in mijn tuin.
Ze hadden kennelijk gebruik gemaakt van de ongewone temperatuurontwikkeling in de voorgaande maand.
Ik heb in die maand de volgende gemiddelde dagwaarden in mijn tuin gemeten:

• minimale nachttemperatuur 4 graden Celsius;
• maximale dagtemperatuur 7 graden Celsius.

Ik kan mij de teleurstelling van de ijs- en sneeuwliefhebbers voorstellen, maar als oudere ben ik blij dat er geen gladheid door sneeuw en vooral ijzel is geweest.
Het enige waar ik nog een beetje van geniet is het sneeuwruimen.
Dat doet mijn lijf nog steeds goed.
Wat mij betreft mag februari net zo verlopen als januari.

De filmkring van Plaza Futura - Januari 2014

Arianne en ik zagen vorige week de nu al veelbesproken film "Twelve years a slave" van de Engels/Nederlandse regisseur Steve McQueen. Deze film heeft inmiddels al een Oscar behaald.

De film brengt het waargebeurde verhaal in beeld van een zwarte man die in de XIXde eeuw in New York geboren werd als een vrij mens. Hij trouwt er en krijgt twee kinderen. Tijdens de afwezigheid van zijn vrouw wordt hij met een list uit New York weggelokt. Hij valt in de handen van slavenhandelaars en wordt verkocht aan een plantageeigenaar in het zuiden van de Verenigde Staten. Daar werkt hij twaalf jaar als slaaf. Gelukkig krijgt hij contact met een blanke die zijn verhaal aanhoort en zijn vrienden in New York waarschuwt. Hij wordt bevrijdt en ziet na al die jaren zijn beide kinderen weer.

De film geeft een aangrijpend beeld van deze gebeurtenissen. Dat is ook waardevol, want het is goed dat de wantoestanden van de slavernij getoond worden. Wat ik wel jammer vind, is dat de scenes met sexuele taferelen en wreedheden nogal lang uitvallen. Dat doet teveel denken aan horrorfilms en had subtieler in beeld gebracht kunnen worden.

      

Filmkring van Plaza Futura in het 'NatLab'

Eindelijk vind ik een gelegenheid om weer wat op mijn  blog te schrijven.
Allereerst dan over de twee voorstellingen van de filmkring die ik na de zomervakantie bijwoonde.
Het filmhuis "Plaza Futura" is van de Leenderweg in Eindhoven verhuisd naar "Strijp S".
"Strijp S" is een nieuwe wijk op het voormalige gelijknamige fabrieksterrein van Philips.
Het filmhuis is ondergebracht in het NatLab, het vroegere natuurkundig laboratorium van Philips.
Het gebouw is mooi gerenoveerd.
Het deel dat "Plaza Futura" gebruikt ziet er dan ook prachtig uit.
Ik moet er echter nog erg aan wennen, want ik mis de intimiteit gezelligheid van het oude onderkomen.
Ook de vertoning van de film in twee van de kleine zalen vind ik nog geen verbetering.

Het restaurant oogt heel erg mooi.
Helaas moet je er (nog) wel wat lang op je cappuccino wachten en de akoestiek laat mijns inziens ook wat te wensen over.
Zoals reeds gezegd, heb ik er inmiddels twee filmvoorstellingen gezien.

 

Allereerst zag ik er in november "Inside Llewyn Davis", een film van Joel en Ethan Coen. De film laat een week uit het leven van een folkzanger zien. Het is niet bepaald een vrolijke week. Hij heeft weinig succes in zijn werk en wordt bovendien bedonderd door zijn manager. Alles zit hem tegen en hij slaagt er niet in om geld los te krijgen, noch in NewYork noch in Chicago. Chicago bereikt hij dank zij een vriend die diens vader daarheen brengt. Vlak voor Chicago wordt die vriend echter gearresteerd en hij lift zelf door naar die stad. De vader laat hij stoned achter in de auto. Zoals gezegd: hij heeft geen succes in Chicago en reist per bus terug naar New York.


Ik zag het allemaal aan, maar slaagde er niet in om mij met enig personage te verbinden. Ook gebeurtenissen die kennelijk als grappig werden gepresenteerd (zoals hilarische achtervolgingen van een kat van vrienden)
vermaakten mij niet. Ik moet achteraf concluderen dat de film kennelijk bedoeld was voor een ander doelpubliek dan de senioren die de zaal vulden. Ik hoorde na afloop dan ook weinig positieve reacties.

De volgende film die ik in december zag was "Philomena" (een film van Stephen Frears) en dat was een film die mij wel erg aansprak. De hoofdpersoon, Philomena Lee, heeft als tiener onder druk van haar omgeving afstand moeten doen van haar zoontje. Als oudere vrouw wil zij toch weten hoe het het jongetje is vergaan. Zij gaat op zoek en wordt daarbij geholpen door een journalist. Inderdaad slaagt hij er in om een spoor van de man te vinden in Amerika. Tussen de vrouw en de journalist ontstaat tijdens de zoektocht een warme band.
Deze film raakte wel een gevoelige snaar bij mij. Ik ben blij dat ik hem heb gezien en kan hem niet anders dan warm aanbevelen.

 

Een nieuwe start

Sorry, dat ik zolang niets in mijn weblog heb geschreven.
Het is klaarblijkelijk een nawee van de moeilijk tijd die Enny en ik heb doorgemaakt.
Zo langzamerhand heb ik echter het gevoel, dat wij weer alles min of meer op de rails hebben.
Nu hoop ik dus weer regelmatig wat berichtjes in de weblog te zetten.