Plaza Futura - Filmkring Februari 2016

 

Wij - Arianne en ik - zagen de trailer in januari en hadden daarover gemengde gevoelens.

Nu werden die voorgevoelens bevestigd bij het zien van de film van de Taiwanese regisseur Hou Hsiao-hsien.

Technisch gezien is het een goede film: de opnamen zijn meestal prachtig om te zien, zowel wat de buiten- als de binnenlokaties betreft.
Het verhaal klinkt erg eenvoudig: een tienjarig meisje wordt ontvoerd en opgeleid tot een meedogenloze moordenares, om na die opleiding opdrachten te krijgen om wrede en corrupte lokale bestuurders om te brengen.
Als wij echter dit verhaal 'realiteit' zien worden op het witte doek, wordt het moeilijker om te volgen wat je ziet.
Wij begrepen vaak niet wat er gebeurde en hadden grote moeite om de verschillende personages uit elkaar te houden.
Als je geen liefhebber van de oosterse vechtkunst bent, heeft deze film je dus eigenlijk niet veel te bieden.

Plaza Futura - Filmkring Januari 2016

 

Toen ik na de voorstelling thuis kwam, zei ik tegen Enny oprecht: "Dit was een goede film met een goed verhaal. Ik heb ervan genoten."

De film van Grimur Hákonarson is het best te omschrijven als een episch verhaal.

Het speelt zich af op een afgelegen plek op IJsland, waar veeteelt - hier het houden van schapen -  het belangrijkste middel van bestaan is.

De film brengt ons in contact met twee van de boeren, broers, die echter al veertig jaar niet met elkaar meer spreken.

Het zijn ware rivalen, want zij hebben elk één van de beste rammen gefokt, zoals op jaarlijkse wedstrijd blijkt.

Helaas breekt in die tijd een gevaarlijke ziekte onder de schapen uit en moeten alle dieren uit voorzorg afgemaakt worden.

Deze drastische maatregel is de oorzaak van nog diepere conflicten tussen de broers, maar die uiteindelijk tot een soort samenwerking tussen hen beiden leidt.

Dit conflict is schitterend in de film uitgebeeld en veel te verrassend op hier te openbaren.

Mijn advies is dan ook: als je de kans krijgt ga deze film dan zien! 

Filmkring Plaza Futura - November 2015

Enny haalt opgelucht adem als ik na de voorstelling thuiskom.
Zij ziet aan mijn gezicht, dat ik andere ervaringen meebreng dan bij de twee vorige films.
Niet dat dat slechte films waren, maar deze sloot beter aan bij mijn gedachten over wat een goede film is.

De film "Publieke werken" van Joram Lürsen duurt bijna twee uur, maar ik heb hem geboeid zitten bekijken zonder op mijn horloge te kijken.
Het is dan ook een boeiend verhaal over een tweetal mensen die gebruik denken te kunnen maken van de omstandigheden om welvarend te worden.
Die omstandigheden hebben te maken met de bouw van het Victoria Hotel in Amsterdam en de erbarmelijke leefmogelijkheden van de turfstekers in Drente.
Één van de hoofdpersonen is een vioolbouwer die woont op de plaats waar het Victoriahotel zal worden gebouwd en de ander is een apotheker die denkt dat hij opkomt voor de arme mensen in de veenkolonies bij Hoogeveen.
Door de komst van een Amerkaanse neef in Nederland denken zij mogelijkheden te zien om de verwachte rijkdom van de vioolbouwer uit te laten groeien tot een reusachtig kapitaal.
Helaas loopt het allemaal anders dan zij denken ...

Zoals gezegd: ik vond het een boeiende film en wel zowel in zijn vormgeving als in de aankleding.
Ik kon mij zonder veel moeite gedurende bijna twee uur terugwanen in de wereld tussen 1880 en 1890.
Het is een film die ik best nog een tweede keer zou willen zien.
In ieder geval wil ik het boek van Thomas Rosenboom gaan lezen.

Filmkring Plaza Futura - Oktober 2015

De tweede film van dit seizoen is "Youth" van de  Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino.

In feite is het verhaal van de film simpel.

Wij worden geconfronteerd met twee oude heren die een langdurige "vakantie" in een luxueus Zwitsers kuuroord" doorbrengen.

Het zijn oude vrienden: een beroemde dirigent en een succesvol filmer.

De dirigent heeft een punt achter zijn carrière gezet, maar de cineast droomt nog altijd van een volgende film.

Zij hebben beide een bewogen leven achter zich en hebben hier diepe gesprekken over.

Mooi zijn de beelden waarbij zij wandelen door het schitterende stuk Zwitserland waarin het hotel gelegen is.

Er is dus alle gelegenheid om hier een schitterende film van te maken.

De bovengenoemde elementen leveren daar meer dan voldoende materiaal voor.

Voor regisseur Sorrentino is het echter niet genoeg.

Hij laat ons tal van onstuimige en oorverdovende beelden zien van het vermaak dat buiten de kuururen over de hoofden van de hotelgasten wordt uitgegoten.

Dat is niet nog niet voldoende, want wij zien ook talloze scenes die ontleend zijn aan de dromen van de hoofdpersonen.

Ook deze zorgen eveneens voor veel spektakel en lawaai.

De feitelijke plot van de film - die ik niet verraden zal - raakt hierdoor (in mijn ogen) volledig buiten zicht.

Ik zou zeggen: "Ga deze film inkorten door alle overbodige - er in feite niet toe doende - scenes eruit te gooien. Daardoor zal het feitelijke dramatische verhaal beter uit de verf komen."

Filmkring Plaza Futura - September 2015

De zomer is weer voorbij en dus is het winterseizoen is weer begonnen.

Vanmorgen zag ik de film "Dheepan". Hij gaat over drie Tamil- oorlogsslachtoffers uit Sri Lanka die alles op alles zetten om asiel te krijgen in Frankrijk. Om de kansen op een succesvolle oversteek te vergroten worden zij - drie willekeurige mensen - bijeengezet om een vals gezin te vormen. Een man, een vrouw en een jong meisje.

Na op deze wijze aan de ene oorlog te zijn ontsnapt vindt de ‘familie’ haar tweede beproeving in een gewelddadige betonnen buitenwijk van Parijs. Dit keer dus met elkaar als een geforceerd gezin. Hier in deze buurt geldt het recht van de sterkste, vol met onderhuidse spanningen van mensen die een nieuw leven proberen op te bouwen met de weinige middelen die ze hebben.

Het was een lange en aangrijpende film. Eerst de beelden van de vluchtelingen op Sri Lanka en daarna hun moeizame start in Parijs. Het gezin krijgt na deze aanloop woonruimte aangeboden in een faubourg en de 'vader' een baan als conciërge in de desolate flatgebouwen. Ondanks de geweldige taal- en andere problemen zien zij toch kans om zich te handhaven. Drugsbendes zorgen echter voor een overlast die zelfs uitloopt op massale vuurgevechten.

De film eindigt tamelijk abrupt met wat vreedzamere beelden in Engeland.

Dit gelukkige einde verhinderde niet dat ik de filmzaal in een nogal droefgeestige stemming verliet. In deze tijd met een groeiend vluchtelingenprobleem en vuurgevechten in onze eigen dorpen en steden is dat ook begrijpelijk.

Ik heb de film alleen met een groepje dames bekeken. Arianne had de voorstelling niet op tijd kunnen bereiken. Gelukkig stond zij na afloop in de hal op mij te wachten. Het deed mij goed om mijn gevoelens over de film met haar te kunnen delen.

Filmkring Plaza Futura - april 2015

Arianne en ik gingen vorige week vrijdag vol verwachting naar de voorstelling.
Op het programma stond een costuumdrama: "Journal d'une Femme de Chambre" naar het boek van Octave Mirbeau.
Het werd inderdaad een film met oogstrelende plaatjes, maar bracht desondanks niet wat wij ervan verwacht hadden.
Het verhaal is niet ingewikkeld: Célestine, een jonge vrouw, wordt kamermeisje bij de heer en mevrouw Lanlaire in een groot landhuis..
Zij is een zeer strenge meesteres en hij zou wel graag vrijen met de mooie jonge vrouw.
In het huis zijn verder aanwezig de wat dommige keukenmeid en het manusje -van-alles, Joseph.
Tot zover is het nog wel te begrijpen, maar het kamermeisje blijkt wel over een uitzonderlijk mooie garderobe te beschikken.
Er duikt ook in de vorm van een gepensioneerde kapitein een zeer vreemde buurman op.
Een poosje later blijkt Célestine ineens andere werkgevers te hebben: een oude dame met haar zieke kleinzoon.
Er onstaat een hartstochtelijke relatie tussen Célestine en de jonge man, die het helaas niet overleeft.
Het is wel aanleidng om een uitbundige seksscene in de film op te nemen.
Célestine keert terug bij mevrouw, die ineens heel lief is geworden.
Het wordt echter geen gelukkig slot, want Joseph blijkt heel andere plannen te hebben en Célestine volgt hem daarbij.
Het moge duidelijk zijn: de film toont mooie beelden, maar de verhaalkant rammelt  en de karakters van de hoofdpersonen zijn te weinig uitgewerkt om je met (één van) hen verbonden te voelen.
Ik denk, dat dit te danken is van de omzetting van het verhaal naar het scenario; dat lijkt mij niet helemaal succesvol verlopen.
Wij voelden ons na afloop van de film dan ook min of meer teleurgesteld.

Plaza Futura - Filmkring maart 2015

Ik heb een paar dagen lopen nadenken over deze film die Arianne en ik afgelopen vrijdag zagen. Het is een film vol beelden die allerlei gevoelens op zouden kunnen roepen:

• vluchtende mensen die belaagd worden door bommen werpende vliegtuigen;
• de bezetting van een Frans stadje door een Duitse legergroep;
• de inkwartiering van Duitse soldaten bij Franse burgers;
• een dodelijke aanslag op een Duitse officier;
• huiszoekingen door de Duitsers om de dader op te sporen;
• de executie van de burgemeester als represaille voor het niet vinden van de dader;
• de ontsnapping van de dader, waarbij twee Duitse soldaten worden gedood.

Als je deze opsomming leest, denk je: "Nou, voldoende stof om diep geraakt te worden!" Maar het eerste wat ik tegen Arianne zei, was: "Gek hè, maar ik heb helemaal met niemand in de film mee kunnen leven". Arianne was het volkomen met mij eens.
Ook later toen ik verder over de film nadacht, bleef ik dat vreemd vinden. Het is in technisch opzicht een goede film: de beelden zijn helder, scherp en duidelijk en de acteurs doen hun best om hun personage te verbeelden. Ik zag het, maar aanschouwde het onbewogen en dat is niet wat ik van een film verwacht. Zeker in dit geval, omdat mijn herinneringen aan de oorlogsjaren nog sterk in mij leven. Het zou natuurlijk kunnen dat ik te veel van dit soort beelden gezien heb en daardoor afgestompt ben geraakt. Ik ben benieuwd naar wat de recensenten over deze film zullen schrijven.