Exit SeniorWeb Waalre

Vijfentwintig april was een trieste dag voor mij, want wij rondden het bestaan van SeniorWeb Waalre af met een diner in "De Oude Toren".
Wij zijn begin negentiger jaren begonnen met geven van computerles aan ouderen. Het ving heel primitief aan met een aantal  computers die in kasten in het kooklokaal van het ontmoetingscentrum "Het Klooster" stonden. De cursisten stroomden desalniettemin al gauw toe en er vormde zich eveneens een kring van vrijwillige docenten.
Aanvankelijk werkten wij met zelfgemaakt studiemateriaal, maar allengs werd overgegaan op studieboeken. Wij hebben lesgegeven in de opeenvolgende Windows-systemen, in Word en Fotografie-programma's. Uiteindelijk werkten wij in een riant cursuslokaal met een twaalftal cursistencomputers en een docentensysteem dat verbonden was met een beamer. Desondanks nam de laatste jaren het aantal cursisten af. De huur van het cursuslokaal was de oorzaak dat wij uiteindelijk moesten besluiten te stoppen.
Jammer, maar het feit dat wij meer dan duizend senioren hebben mogen helpen om thuis te raken op de computer troost ons.
Onze apparatuur is nu in handen van de ouderenbonden in Waalre. Wij hopen dat zij er een zinvolle bestemming aan kunnen geven.

Reünie van de Prins Willemschool in Enschede

Ik ben van 1956 tot en met 1959 onderwijzer geweest aan deze school. Na vier jaar als assistent-accountant te hebben gewerkt, startte ik in augustus als meester van de vierde klas met 46 kinderen.
Vijf jaar geleden had ik opnieuw mijn eerste contact met een aantal meisjes uit die klas. Het werd een hartverwarmende ontmoeting. De dames besloten tot een poging om een reünie te organiseren. Dat lukte en in 2009 ontmoette ik 23 van mijn oud-leerlingen.
Het was een succesvolle ontmoeting. Er werd zelfs besloten om er een vervolg aan te geven. Het jaar waarin zij 65 zouden worden leek een goed moment.
Afgelopen zaterdag ontmoetten wij elkaar opnieuw. Ik was blij erbij aanwezig te mogen zijn. We waren met z'n zeventienen. Jammer dat het er niet meer waren. Aan de andere kant kreeg ik nu de gelegenheid om met vrijwel iedereen een babbeltje te maken.
Op de foto - die ik van Stieni ontving - ben ik de derde van links.
De middag vloog voorbij. Er werd afgesproken om opnieuw te proberen een reünie te organiseren.

Plaza Futura: "Monsieur Lahzar"

Vandaag zag ik weer een film in het kader van de Filmkring.
Ik heb geboeid naar de film zitten kijken.
Het is een aandoenlijk verhaal: Op een basisschool in Montreal wordt door een jongen de juffrouw gevonden die zichzelf opgehangen heeft. Uiteraard veroorzaakt dit de nodige onrust en schept het eveneens een vacature. Die vacature wordt ingevuld door een vluchteling die zichzelf hiervoor aanbiedt. Hij krijgt de baan en gaat op een eigenzinnige manier lesgeven aan de kinderen die natuurlijk behoorlijk aangeslagen zijn. Zijn manier van werken helpt de kinderen bij het verwerken van hun emoties. Wij vernemen ook het één en ander van zijn achtergrond. Hij is een Algerijnse vluchteling die asiel heeft aangevraagd in Canada. Als blijkt dat zijn gezinsleden zijn vermoord, wordt zijn aanvraag gehonoreerd. Ondertussen heeft echter de directrice van de school hier ook van gehoord en vernomen dat de heer Lahzar in Algiers in zijn eigen restaurant werkte.
Hoewel ik geboeid heb gekeken en zelfs einigszins geëmotioneerd raakte, viel mij op dat er in de film nogal wat shots zaten waarvan relatie tot het verhaal mij niet helemaal duidelijk werd.
Na afloop van de film dronk ik met twee vriendinnen koffie in het restaurant. Al napratend met hen kwamen er toch wel wat bedenkingen bij mij op:

• het lokaal waar je lesgeeft gebruiken om zelfmoord te plegen lijkt mij toch wel een heel vreemde actie voor een lerares waarvan de kinderen veel hielden;
• een schoolhoofd die een leraar benoemt zonder zijn antecedenten na te trekken lijkt mij wel erg goed- gelovig;
• iemand die zonder een adequate opleiding zomaar les kan geven aan een klas kinderen lijkt mij een zeer uitzonderlijk persoon;
• nog uitzonderlijker is dat die persoon wel op een heel ouderwetse manier lesgeeft en dat de kinderen (en hun ouders) dat zomaar accepteren.

 Het verbaast mij dan ook niet om vervolgens op de flyer met informatie te lezen dat de film een bewerking van een toneelstuk is.
Desalniettemin, toch de moeite waard om te gaan zien.

Ontmoeting in Utrecht

Ik ben op 24 februari 2012 al vroeg op.
Vandaag zal ik weer mijn drie klasgenoten uit de vijfde klas van de HBS ontmoeten; wij deden in 1952 eindexamen.
Een beetje gespannen ontbijt ik, doe mijn oefeningen en ga onder de douche.
Als ik mij aangekleed heb, wandel ik op mijn gemak naar de bushalte.
De bus arriveert precies op tijd en is bijna leeg.
Ik kan dus helemaal voorin gaan zitten.
De bus rijdt uiterst rustig naar het station.
De chauffeur hoeft maar een paar keer te stoppen voor nieuwe passagiers.
Mijn treinreis verloopt eveneens zonder problemen, evenals die van mijn vrienden, zodat wij elkaar precies om elf uur in de stationshal van Utrecht CS ontmoeten.
Na de begroeting lopen wij op ons gemak naar Restaurant "Olivier".
We drinken hier koffie en lunchen er, onderwijl druk pratend over nu en vroeger.
De uren vliegen dan ook voorbij.
Ik heb geen zin in een verder bezoek aan Utrecht, dus wandel ik samen met mijn vrienden terug naar de stationshal.
Rond half drie nemen wij weer afscheid en reizen terug naar onze eigen woonplaats.
Ik arriveer rond half vijf weer in Aalst.

Overpeinzing

Na twee weken de strengste vorstperiode sinds vele jaren te hebben ondergaan, is vandaag de dooi aangevangen.
Ik hoop dat die dooi doorzet, want ik beleef weinig leuke dingen tijdens zo'n winterse periode.
Schaatsen heb ik voor het laatst in 1964 of 65 gedaan op het IJsselmeer bij Muiden.
Het was leuk om het samen met de kinderen van klas 5 te doen, die daar drie weken verbleven in het kader van het "Vakantiekinderfeest".
Mijn linkervoet liet het echter afweten en ik wist dat het schaatsen voorbij was.

Jammer natuurlijk, maar niet iets om blijvend over te treuren, want sindsdien heb ik nog vele leuke andere dingen beleefd.
Ook nu kijk ik weer uit naar wat dit jaar zal gaan brengen.
Mijn vrouw, Enny, heeft onze vakantie geboekt; wij gaan opnieuw - zoals inmiddels traditioneel - twee weken naar Zeeland.
Ik heb voor mijzelf geboekt een kunstreisje naar Parijs.
Waar ik ook naar uitkijk is de reünie in april met mijn eerste klas als onderwijzer.
Het is een vervolg op de reünie van drie jaar geleden.
De meesten worden dit jaar 65 jaar en dat leek hen een goede aanleiding voor een nieuwe ontmoeting.
Er zijn nog twee jubilea waar ik bij betrokken hoop te worden.
Vijftig jaar geleden werd ik hoofd van de Ichthusschool in Amsterdam-Osdorp.
Veertig jaar geleden werd ik hoofd van De Kring in Apeldoorn-De Maten.
Het waren beide nieuw opgerichte scholen.
Als er wat gevierd wordt, hoop ik dat zij mij niet vergeten.

Plaza Futura - Intouchables

Vandaag weer opnieuw naar de bioscoop geweest; nu naar de Filmkring.
Aangezien het nog tien graden vroor heb ik maar de bus gepakt, die stopt bijna voor mijn huis en voor de bioscoop.
Samen met drie vriendinnen zag ik de Franse film "Intouchables" van Olivier Nakache en Eric Toledano.
Het verhaal is eigenlijk heel simpel: een steenrijke man die vanaf zijn kin verlamd is neemt een nieuwe persoonlijke verzorger in dienst.
Zijn keus is daarbij gevallen op een jonge Senegalees uit een eenvoudig milieu.
De film is technisch heel knap gemaakt en dat is op zich natuurlijk al boeiend.
Toch heb ik er een onbestemd gevoel aan over gehouden.
Ik heb namelijk niet goed door wat de makers met hun film bedoelden te bereiken.
Wilde zij ons bijna twee uur vermaken met de capriolen van de Senegalees, die zijn "baas" zonder enig medelijden behandelt maar wel doet opleven?
Zij wilden ons kennelijk niet mee laten leven met de "patient" waarmee de Senegalees als een pop rond zeulde.
Zij wilde ons kennelijk wel doen geloven dat de Senegalese "ruwe bolster" toch een blanke pit verborg.
Goed, ik heb wel vermaakt gekeken, maar ik had toch liever wat meer diepgang gezien.

The Lady

Gisteren was een feestdag voor mij: mijn oudste dochter was jarig.
We hebben dat gevierd door samen naar de bioscoop "Plaza Futura" in Eindhoven te gaan.
We ontmoetten elkaar in het restaurant, waar wij heerlijk hebben gegeten.
Daarna zagen wij de film "The Lady" van Luc Besson.
Ik vond het een schitterende film, die over het leven Aung San Suu Kyi gaat.
Zij is de bekende strijdster voor de democratie in Birma.
Haar levensverhaal wordt boeiend in beeld gebracht, maar ook de beklemmende sfeer van de onderdrukking door de junta.
Nu kreeg ik eerst door wat in een dergelijke context huisarrest betekent en wat het van een mens vraagt om dan standvastig te blijven in zijn (c.q. haar) overtuiging.
De film eindigt met hoopvolle beelden: het massale protest van de monniken.
Moge dat protest een positief eindresultaat opleveren.