Ichthusschool - Amsterdam

Vijftig jaar geleden was ik mij na een verblijf van zes jaar in Enschede aan het voorbereiden op de terugkeer naar Amsterdam.
Ik had gesolliciteerd naar de functie van hoofd der school van een nieuw op te richten hervormde school in Amsterdam-Osdorp en was tot mijn blijdschap aangenomen.
Ik zou in augustus de leiding aanvaarden van wat nu nog een dependance was van de Prof, Dr. H. Kraemerschool (hoofd Cor de Graaf).
Helaas moest ik mijn intrede in het blauwe noodschooltje aan de Funke Kupperstraat wegens angina uitstellen.
Toen ik een week later wel in het gebouwtje arriveerde, begon een periode in mijn leven waaraan ik nog steeds met genoegen terug denk.
Ik was dus blij te vernemen, dat het jubileum niet ongemerkt voorbij zal gaan.
Ik heb mij dan ook meteen aangemeld voor de reünie op 10 november 2012.
Ik hoop daar oud-collega's en oud-leerlingen te ontmoeten.

Dagje Amsterdam/Amstelveen

Enny gaat vandaag haar vriendinnen Greet en Nel in Amstelveen bezoeken.
Aangezien ik ook nog een vrij-reizendag van de NS heb, besluit ik om haar te vergezellen.
Het is voor de drie vrouwen natuurlijk wel fijn om zonder mij een paar uur bij te praten.
Daarom onderbreek ik de reis in Amsterdam om een paar tentoonstellingen te bezoeken.
Allereerst nuttig ik een grote kop koffie en een gevulde koek in de hal van het Centraal Station.
Daarna wandel ik op mijn gemak langs het Damrak en Rokin naar de Turfmarkt.
Hier ligt het Allard Pierson Museum, dat gewijd is aan de Oudheid.
Er is op dit moment een tentoonstelling over "Paard en Ruiter".
Die schetst een beeld hierover in het oude Griekenland en op de Mongoolse steppen.
In feite zijn het twee kleine maar goed verzorgde exposities, die ik met veel plezier bekijk.
Aangezien ik het museum vaker heb bezocht , beperk ik mij hiertoe.

Na het bezoek aan het Allard Pierson Museum, wandel ik via het Muntplein naar de Vijzelstraat.
Hier is het Stadsarchief van Amsterdam gehuisvest in het voormalige gebouw van de Handel Maatschappij.
Ik zal mij ook hier beperken tot één expositie: "Isaac Israels in Amsterdam".
Mijn eerste uitgebreide kennismaking met het werk van deze schilder was in 1999.
Er was toen een uitgebreide tentoonstelling van zijn werk in het Kröller-Müller Museum.
Ik was heel erg onder de indruk van het getoonde werk; de schilderijen zowel als de tekeningen.
Nu ben ik opnieuw onder de indruk van het getoonde: schilderijen, etsen, tekeningen en schetsboeken.
Het is echt een sfeervolle expositie, die de moeite waard is om te bezoeken.

Als ik uitgekeken ben, breng ik nog even een bezoekje aan de in informatie over Amsterdam gespecialiseerde boekwinkel.
Vervolgens wandel ik op mijn gemak langs de Herengracht naar het Waterlooplein.
Hier is een metrostation, waar ik in metro 51 kan stappen voor de rit naar Amstelveen.
Ik zie echter nergens de bekende "M"!
Gelukkig is er een "nieuwe Nederlander" die mij naar de goede plaats (een gang in het Stadhuis-/Stoperagebouw) begeleid.
Zo kan ik mij na een ritje van een half uur en een wandeling van een kwartier bij de dames voegen.

Donderdagmorgen - schilders

Enige jaren geleden heeft Wim het initiatief tot het oprichten van een schildersclub genomen.
Wij hadden daarvoor les van Theo Kappé gehad, maar die was daarmee gestopt toen hij 65 werd.
Daarna hebben wij twee jaar begeleiding van Ingrid Simons gehad, maar die was op haar beurt daarmee moeten stoppen omdat zij het te druk kreeg.
We kregen echter inderdaad een groep van ongeveer tien gevorderde amateur-schilders bijeen om elke donderdagmorgen samen te werken in het atelier op de zolderverdieping van het Carolusgebouw in Valkenswaard.
Vorig jaar leek dat tot einde een te komen door terugloop van het aantal deelnemers.
Wij hebben gelukkig nieuwe mensen aan kunnen trekken en sinds september j.l. omvat ons groep weer 12 enthousiastelingen.
We vinden het nu tijd geworden om naar buiten te treden met een expositie in de foyer van het Carolusgebouw.
Deze expositie vindt plaats van 6 tot en met 22 oktober a.s.

N.B. Foto van Wim Verhees

Exit SeniorWeb Waalre

Vijfentwintig april was een trieste dag voor mij, want wij rondden het bestaan van SeniorWeb Waalre af met een diner in "De Oude Toren".
Wij zijn begin negentiger jaren begonnen met geven van computerles aan ouderen. Het ving heel primitief aan met een aantal  computers die in kasten in het kooklokaal van het ontmoetingscentrum "Het Klooster" stonden. De cursisten stroomden desalniettemin al gauw toe en er vormde zich eveneens een kring van vrijwillige docenten.
Aanvankelijk werkten wij met zelfgemaakt studiemateriaal, maar allengs werd overgegaan op studieboeken. Wij hebben lesgegeven in de opeenvolgende Windows-systemen, in Word en Fotografie-programma's. Uiteindelijk werkten wij in een riant cursuslokaal met een twaalftal cursistencomputers en een docentensysteem dat verbonden was met een beamer. Desondanks nam de laatste jaren het aantal cursisten af. De huur van het cursuslokaal was de oorzaak dat wij uiteindelijk moesten besluiten te stoppen.
Jammer, maar het feit dat wij meer dan duizend senioren hebben mogen helpen om thuis te raken op de computer troost ons.
Onze apparatuur is nu in handen van de ouderenbonden in Waalre. Wij hopen dat zij er een zinvolle bestemming aan kunnen geven.

Reünie van de Prins Willemschool in Enschede

Ik ben van 1956 tot en met 1959 onderwijzer geweest aan deze school. Na vier jaar als assistent-accountant te hebben gewerkt, startte ik in augustus als meester van de vierde klas met 46 kinderen.
Vijf jaar geleden had ik opnieuw mijn eerste contact met een aantal meisjes uit die klas. Het werd een hartverwarmende ontmoeting. De dames besloten tot een poging om een reünie te organiseren. Dat lukte en in 2009 ontmoette ik 23 van mijn oud-leerlingen.
Het was een succesvolle ontmoeting. Er werd zelfs besloten om er een vervolg aan te geven. Het jaar waarin zij 65 zouden worden leek een goed moment.
Afgelopen zaterdag ontmoetten wij elkaar opnieuw. Ik was blij erbij aanwezig te mogen zijn. We waren met z'n zeventienen. Jammer dat het er niet meer waren. Aan de andere kant kreeg ik nu de gelegenheid om met vrijwel iedereen een babbeltje te maken.
Op de foto - die ik van Stieni ontving - ben ik de derde van links.
De middag vloog voorbij. Er werd afgesproken om opnieuw te proberen een reünie te organiseren.

Plaza Futura: "Monsieur Lahzar"

Vandaag zag ik weer een film in het kader van de Filmkring.
Ik heb geboeid naar de film zitten kijken.
Het is een aandoenlijk verhaal: Op een basisschool in Montreal wordt door een jongen de juffrouw gevonden die zichzelf opgehangen heeft. Uiteraard veroorzaakt dit de nodige onrust en schept het eveneens een vacature. Die vacature wordt ingevuld door een vluchteling die zichzelf hiervoor aanbiedt. Hij krijgt de baan en gaat op een eigenzinnige manier lesgeven aan de kinderen die natuurlijk behoorlijk aangeslagen zijn. Zijn manier van werken helpt de kinderen bij het verwerken van hun emoties. Wij vernemen ook het één en ander van zijn achtergrond. Hij is een Algerijnse vluchteling die asiel heeft aangevraagd in Canada. Als blijkt dat zijn gezinsleden zijn vermoord, wordt zijn aanvraag gehonoreerd. Ondertussen heeft echter de directrice van de school hier ook van gehoord en vernomen dat de heer Lahzar in Algiers in zijn eigen restaurant werkte.
Hoewel ik geboeid heb gekeken en zelfs einigszins geëmotioneerd raakte, viel mij op dat er in de film nogal wat shots zaten waarvan relatie tot het verhaal mij niet helemaal duidelijk werd.
Na afloop van de film dronk ik met twee vriendinnen koffie in het restaurant. Al napratend met hen kwamen er toch wel wat bedenkingen bij mij op:

• het lokaal waar je lesgeeft gebruiken om zelfmoord te plegen lijkt mij toch wel een heel vreemde actie voor een lerares waarvan de kinderen veel hielden;
• een schoolhoofd die een leraar benoemt zonder zijn antecedenten na te trekken lijkt mij wel erg goed- gelovig;
• iemand die zonder een adequate opleiding zomaar les kan geven aan een klas kinderen lijkt mij een zeer uitzonderlijk persoon;
• nog uitzonderlijker is dat die persoon wel op een heel ouderwetse manier lesgeeft en dat de kinderen (en hun ouders) dat zomaar accepteren.

 Het verbaast mij dan ook niet om vervolgens op de flyer met informatie te lezen dat de film een bewerking van een toneelstuk is.
Desalniettemin, toch de moeite waard om te gaan zien.

Ontmoeting in Utrecht

Ik ben op 24 februari 2012 al vroeg op.
Vandaag zal ik weer mijn drie klasgenoten uit de vijfde klas van de HBS ontmoeten; wij deden in 1952 eindexamen.
Een beetje gespannen ontbijt ik, doe mijn oefeningen en ga onder de douche.
Als ik mij aangekleed heb, wandel ik op mijn gemak naar de bushalte.
De bus arriveert precies op tijd en is bijna leeg.
Ik kan dus helemaal voorin gaan zitten.
De bus rijdt uiterst rustig naar het station.
De chauffeur hoeft maar een paar keer te stoppen voor nieuwe passagiers.
Mijn treinreis verloopt eveneens zonder problemen, evenals die van mijn vrienden, zodat wij elkaar precies om elf uur in de stationshal van Utrecht CS ontmoeten.
Na de begroeting lopen wij op ons gemak naar Restaurant "Olivier".
We drinken hier koffie en lunchen er, onderwijl druk pratend over nu en vroeger.
De uren vliegen dan ook voorbij.
Ik heb geen zin in een verder bezoek aan Utrecht, dus wandel ik samen met mijn vrienden terug naar de stationshal.
Rond half drie nemen wij weer afscheid en reizen terug naar onze eigen woonplaats.
Ik arriveer rond half vijf weer in Aalst.