Een trieste afsluiting

23 oktober 1999 maakte ik mijn eerste dagtocht met de "Blaalse School" naar "Kröller Müller" die toen nog geleid werd door Wout Fiers. In de loop der jaren daarna assisteerde Anja Van Bakel hem daarbij. Langzamerhand ging zij steeds meer zaken van hem overnemen en de eerste dagtocht die door haar georganiseerd werd en waaraan ik deelnam was die op 4 januari 2003 naar Amsterdam.

Na die datum heb ik nog aan tal van dagtochten onder haar leiding deelgenomen. Daarnaast had ik ook het genoegen om aan drie meerdaagse reizen deel ter nemen, naar Spanje, Italië en Parijs. Aan al  die tochten bewaar ik mooie herinneringen en heb er met vele deelnemers leuke ontmoetingen en gesprekken gehad.

Helaas kwam vorig jaar het eind van deze mooie belevingen in het zicht toen Anja aankondigde er eind 2014 mee te zullen ophouden. Jammer genoeg meldde zich niemand die haar werk wilde voortzetten.

Zo kwam het dat wij vandaag als deelnemers afscheid hebben genomen van Anja en de twee mannen die samen met haar de evenementen uitvoerden: de buschauffeur Edgar en de reisgids Xavier.

Er waren velen naar Steensel gekomen om afscheid van hen te nemen en hen op warme wijze te bedanken voor het vele werk dat zij voor ons hebben gedaan.

Ik ben blij dat ik ook gegaan ben, want zo ontmoette ik nog eens vele oude bekenden die ik waarschijnlijk niet meer tegen zal komen.

Ik zou nu graag iets vinden dat dit mooie gebeuren zou kunnen vervangen.

Filmkring "Plaza Futura"- Januari 2015

Vorige week vrijdag ging ik gespannen naar Plaza Futura om deze film te zien.
Ik heb namelijk in november 2001 een hele mooie overzichtstentoonstelling met werken van William Turner in Museum Folkwang in Essen gezien.
Ik was daar toen behoorlijk van onder de indruk en kocht dan ook het fraaie tentoonstellingsboek.
Natuurlijk heb ik voor het bekijken van de film dat boek weer tevoorschijn gehaald en bekeken.
Er waren veel afbeeldingen van zijn schilderijen te zien, maar uit het biografische deel bleek dat wat men van zijn leven weet vooral uit feitjes bestaat.
Mike Leigh heeft dus vooral gebruik moeten maken van zijn fantasie en misschien van boeken over en uit die tijd, zoals die van Charles Dickens.
Die gedachte heb ik ook terug kunnen vinden in de recensies van de film.

Het is een lange film van 149 minuten, waarin wij gelukkig even een pauze kregen om de benen te strekken.
Ik heb mij overigens geen ogenblik tijdens de film verveeld.
Er wordt een schitterende reeks beelden vertoond over het leven van mensen in die tijd, over de wijze waarop zij zich gedroegen, woonden en leefden.
Die beelden kwamen op mij als redelijk betrouwbaar over.
Het boeiendste vond ik de scenes waarin getoond  werd hoe Turner te werk ging in "het veld" en thuis zijn schetsen uitwerkte tot schilderijen.
Ook zijn contacten met collega's in de "Royal Academie" en met potentiële klanten werden goed in beeld gebracht.
Toch heb ik achteraf wel wat kritisch vragen:

• Was het echt wel noodzakelijk om de film zo lang te maken?
• Hadden sommige scenes niet wat korter gekund, zoals de (onvermijdelijke) seksscenes en sommige discussies in de "high society"?
• De reden het opnemen van de scenes met het zielige kamermeisje is mij ook niet duidelijk geworden (een stukje maatschappijkritiek?)

Film huis "Plaza Futura" - december 2014

Mij Old Lady

 Arianne en ik zagen deze film in deze voorstelling.

Voorop wil ik wel toegeven dat het een goede en technisch uitstekende film is.

Toch ben ik wat teleurgesteld, want ik had eigenlijk meer een blijspel verwacht.

Het verhaal van de film bevat daarvoor ook vele elementen:

• een berooide man die een appartement erft van zijn vader
• de vroegere eigenaresse (een oude vrouw) die het appartement gedurende haar leven mag blijven bewonen
• de nieuwe eigenaar die toch maar in het appartement gaat wonen
• hij probeert op slinkse manieren wat geld te verkrijgen
• er blijkt een tweede bewoonster te zijn: de dochter van de oude vrouw.

Mij dunkt met die elementen kun je inderdaad een blijspel opbouwen.
(Ik geloof dat dat eerder in een film is gebeurd, maar ik kan mij de titel niet herinneren).
Deze situatie kan echter ook dramatisch aangepakt worden.
Dat gebeurt hier dan ook doordat er hevige conflicten tussen de betrokkenen ontstaan.
Bovendien worden wij uitgebreid ingelicht over hoe deze situatie kon ontstaan.
Misschien is het mijn leeftijd dat ik daar niet zo ingenomen mee was.
Ik vond het loodzwaar, maar kan niet anders zeggen dan dat het toch een  boeiende film is.

Oudere oudere

Sinds een maand behoor ik tot de oudere ouderen.
Ik heb daarom mijn verjaardag groots gevierd in 't Stationskoffiehuis in Waalre.
's Morgens ontving ik mijn kinderen en kleinkinderen en eveneens die van mijn vrouw Enny.
Ik vond het belangrijk dat zij elkaar weer eens ontmoetten.
Zij waren er allemaal en het werd een hartelijk weerzien.
De ontmoeting werd afgesloten met een Brabantse koffiemaaltijd.
Toen zij wilden vertrekken werd dat verhinderd door de komst van Sint Nicolaas.
Gelukkig ergerde niemand zich aan dit oponthoud.
Ons jongste kleinkind ging zelfs met de stoet mee toen Sint naar Waalre-dorp vertrok.

's Middags mocht ik onze vriend(inn)en en kennissen ontvangen.
Ook dat was een gezellig en warm gebeuren.
De dag was natuurlijk veel te kort, maar ik heb ervan genoten.

P.S. Ik heb geen verlanglijstjes meer, maar vroeg in plaats daarvan een gift voor een goed doel.
Zo kon ik na afloop € 300 overmaken naar Stichting Vluchteling en de Samenwerkende Hulporganisaties (actie Stop Ebola).
Toch ontving een paar kleine attenties waaronder deze pop gemaakt door mijn dochter Karin.

Plaza Futura - november 2014

Party Girl - Film van Angelique Litzenburger

 

Arianne en ik bekeken vandaag deze film in de (kleine) zaal 3 van het filmhuis. Het is een intieme zaal die zich vulde met leeftijdgenoten die net als ik mogelijk het trappenlopen naar en in de grote filmzaal  willen vermijden.

Al gauw start de film en wordt een serie shots ondersteund door keiharde muziek over ons uitgestort. Zo maken wij kennis met de hoofdpersoon Angelique en een stel dames die gezamenlijk het personeel van een nachtclub vormen. Angelique is de oudste en heeft weinig klandizie, zodat zij meer drank tot zich neemt dan goed voor haar is. Aan het eind van de nacht wordt zij door de barman naar haar kamer gebracht.

Hierna ontspint het verhaal zich, waarin zij kennis maakt met een bezoeker die verliefd op haar blijkt.

Hij vraagt haar zelfs ten huwelijk, een aanzoek dat zij na lange aarzeling accepteert. In de aanloop naar de huwelijksvoltrekking worden wij geïnformeerd over het leven van Angelique die moeder en zelfs grootmoeder blijkt te zijn. Ze heeft zelfs nog een dochter die zij inmiddels tien jaar niet heeft gezien.

Langzaam zien wij ook een situatie ontstaan waarin blijkt dat Angelique het moeilijk heeft met de beslissing die zij genomen heeft.  Toch wordt het huwelijk voltrokken.

De film heeft echter een onverwacht slot, dat ik hier niet zal verklappen.

Wat vind ik van de film?

Nou, ik zou niets gemist hebben als ik hem niet gezien zou hebben. Ik ben niet geschokt door wat ik gezien heb. Ik heb er weet van dat deze wijze van nachtleven bestaat. Ik heb er echter geen enkele behoefte aan om er mee geconfronteerd te worden. Ik kan mij op geen enkele manier verplaatsen in zo'n wereld noch mij inleven in de mensen die ik op het scherm bezig zie.

Ik denk dat iedere cineast een boodschap in zijn of haar film stopt, maar ik heb er geen enkel idee van wat die van deze film is.

Filmkring Plaza Futura - september 2014

Ik moest afgelopen vrijdag vroeg opstaan, want de filmkring begint in dit nieuwe seizoen een half uur eerder, om 10.00 uur. Ik stapte om half tien het NatLab binnen en even later kwam ook Arianne binnen. We hadden dus genoeg tijd om nog even een cappuccino te drinken voor we naar het Auditorium gingen waar de film vertoond zou worden.

De eerste film is "Locke" van Steven Knight. Deze film voert ons binnen in een enorm gebouw in aanbouw en wij maken kennis met de enormiteit ervan. Dan zien wij een man die het gebouw verlaat en in zijn auto stapt. We rijden met hem mee door het drukke Engelse verkeer.

Al snel gaat de telefoon over en ontstaat er een gesprek met de man, die Ivan Locke blijkt te heten. Ze denken samen naar een voetbalwedstrijd te gaan kijken, maar daarin worden zijn vrouw en twee zonen teleurgesteld, want Ivan is niet onderweg naar zijn gezin.

Wij blijven gedurende de hele film bij Ivan in de auto. Wij worden ingelicht over wat er gaande is door de vele inkomende en uitgaande gesprekken die hij voert. Hij heeft een heel belangrijke beslissing genomen, waarmee hij niet alleen zijn loopbaan als uitvoerder maar ook de relatie met zijn gezin in gevaar brengt.

De achtergrond van dit conflict vormt de herinnering aan zijn vader, waarvan hij vindt dat die een slap karakter had en verkeerde beslissingen nam. Hij wil geen kopie van zijn vader worden, maar zoals gezegd die beslissing zal een zware druk op zijn verdere leven leggen.

De film bestaat dus uit beelden van de telefonerende man, zijn hardop uitgesproken  overpeinzingen en beelden van het nachtelijke verkeer om hem heen. Dat klinkt niet erg boeiend, maar ik heb de film ademloos gevolgd. Dat komt door het geweldige acteren van de hoofdpersoon, Tom Hardy.  Hij is trouwens de enige persoon die wij te zien krijgen in de film.

Ik kan dan ook warm aanbevelen om de film te gaan zien. Zeker met één of meer anderen, want hij levert genoeg stof voor een boeiend nagesprek.

Filmkring Plaza Futura: april 2014

Vandaag zagen Arianne en ik de film "De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween".
Het boek van Jonas Jonasson is erg populair, dus ik stelde mij veel voor van de film die wij zouden zien.
De uitnodiging die ik ontving klonk ook veelbelovend.

Robert Gustafson speelt de 100-jarige die op zijn verjaardag verdwijnt uit het bejaardenhuis.

De oude man heeft een veelbewogen leven achter de rug en verlangt nog steeds naar wat avontuur.

Nou dat verlangen wordt volop vervuld, maar misschien niet helemaal zoals hij het gewenst zou hebben.

Hij belandt in een serie netelige situaties.

Wij zien die gebeurtenissen zich afspelen, waarbij zij afgewisseld worden met flash-backs uit zijn veelbewogen verleden.

Op die manier worden wij met allerlei zaken geconfronteerd die zich de afgelopen eeuw in de wereld afspeelden.

Dat beloofde veel, maar ik werd helaas teleurgesteld.

Het had een film met een komisch karakter kunnen zijn.

Dat werd het in mijn ogen niet.

Er speelden bijvoorbeeld schurken een rol in het verhaal en die leken toch wel erg veel op echte boeven.

Er was een stuntelige politie-detective, maar die had beter eerst les van inspecteur Clouseau kunnen nemen.

De oude man was dol op explosies en dat hebben we geweten tijdens de film.

Er zaten tal van ogenschijnlijk komische zaken in de film, maar ik heb er niet om kunnen lachen.

Het bleef trouwens buiten de donderende uitbarstingen erg stil in de zaal.

Resumerend kan ik niet anders zeggen dan dat ik de film niet aan kan bevelen (aan leeftijdgenoten?).

Ik vind het allemaal teveel 'overdone'.

Volgens Arianne is het boek veel beter.