Plaza Futura - Filmkring maart 2015

Ik heb een paar dagen lopen nadenken over deze film die Arianne en ik afgelopen vrijdag zagen. Het is een film vol beelden die allerlei gevoelens op zouden kunnen roepen:

• vluchtende mensen die belaagd worden door bommen werpende vliegtuigen;
• de bezetting van een Frans stadje door een Duitse legergroep;
• de inkwartiering van Duitse soldaten bij Franse burgers;
• een dodelijke aanslag op een Duitse officier;
• huiszoekingen door de Duitsers om de dader op te sporen;
• de executie van de burgemeester als represaille voor het niet vinden van de dader;
• de ontsnapping van de dader, waarbij twee Duitse soldaten worden gedood.

Als je deze opsomming leest, denk je: "Nou, voldoende stof om diep geraakt te worden!" Maar het eerste wat ik tegen Arianne zei, was: "Gek hè, maar ik heb helemaal met niemand in de film mee kunnen leven". Arianne was het volkomen met mij eens.
Ook later toen ik verder over de film nadacht, bleef ik dat vreemd vinden. Het is in technisch opzicht een goede film: de beelden zijn helder, scherp en duidelijk en de acteurs doen hun best om hun personage te verbeelden. Ik zag het, maar aanschouwde het onbewogen en dat is niet wat ik van een film verwacht. Zeker in dit geval, omdat mijn herinneringen aan de oorlogsjaren nog sterk in mij leven. Het zou natuurlijk kunnen dat ik te veel van dit soort beelden gezien heb en daardoor afgestompt ben geraakt. Ik ben benieuwd naar wat de recensenten over deze film zullen schrijven.

Ontmoeting in Utrecht

Afgelopen dinsdag reisde ik weer eens af naar Utrecht om mijn oude HBS-vrienden te ontmoeten.
Ik liep wat vertraging door de bus en de trein die er beide wat langer over deden dan gepland.
Ik kwam dan ook alleen Jan S tegen bij de uitgang naar Hoog Catharijne.
Getweeën gingen wij op zoek naar de beide anderen die nog midden in de centrale stationshal stonden te wachten.
Na de begroeting wandelden wij naar een plek om onze ontmoeting verder voort te zetten.
Al lopend besloten wij om niet naar een andere horecagelegenheid te zoeken.
Zo wandelden wij naar ons stamcafé "Olivier".
Het was er rustig en wij konden zelfs plaatsnemen rond de leestafel, althans na de huiskat met stoel en al verplaatst te hebben.
Ik was van tevoren eigenlijk wat onzeker of onze bijeenkomst nog wel gezellig zou zijn.
Nou, dat bleek al gauw volkomen overbodig, want al snel smikkelden wij van de bestelde dranken en gerechten.
Daarbij heerste er bepaald geen stilzwijgen, want wij bleken elkaar nog steeds heel erg veel te vertellen te hebben.
Zo ging de tijd snel voorbij en besloten wij opnieuw een afspraak te maken om verder te praten in augustus.
Wij wandelden tot slot gezamenlijk terug naar de stationshal en gingen daar al snel uit elkaar om een trein naar huis te halen.
Mijn trein stond al gereed langs het perron en ik stapte dus snel in.
Ik was moe en vol gedachten die ik probeerde op een rijtje te zetten.
Gelukkig verliep de reis zonder enig oponthoud en om vier uur begroette ik weer Enny die verbaasd was over mijn vroege thuiskomst.
N.B. Elders in deze Blog kun je een foto vinden die ik drie jaar geleden maakt van ons groepje.

Filmkring Plaza Futura - febuari 2015

Vandaag werd ons de film "Foxcatcher" van Mark Schultz getoond.
In deze film wordt het verhaal verteld van de schatrijke John De Pont die dol is op worstelen. Hij heeft zijn oog laten vallen op twee Olympische worstelkampioenen - Mark en Dave Schultz - die hij wil gaan coachen. Mark gaat op het aanbod in en gaat op het landgoed van De Pont wonen, waar hij allerlei faciliteiten ter beschikking krijgt. Om Dave ook zover te krijgen is meer nodig, maar ook hij betrekt uiteindelijk met zijn gezin een woning op het terrein van "Foxcatcher". Het avontuur loopt echter zeer dramatisch af.
Toen ik deze beschrijving las bekroop mij al een gevoel van twijfel. Inderdaad werden mijn bange voorgevoelens bewaarheid. In principe is het een boeiend verhaal van een rijkaard die zich in zijn hobby kan uitleven dank zij twee armere mensen. Als je echter -zoals ik - een afkeer van geweld en zeker geweld als sport hebt, wordt het een stuk minder aantrekkelijk. Het landgoed waarop het verhaal zich afspeelt is beeldschoon en levert dan ook mooie beelden op. De aandacht gaat echter vooral uit naar het vechten.
Het is in technisch opzicht een knappe film, maar ik vraag mij af of de maker van de film de bezoekers van deze filmkring voor ogen heeft gehad bij de productie ervan. Als ik tijdens de voorstellingen om mij heen kijk, zie ik vooral senioren en met name dames. Ik vraag mij af waarom de programmeur van het seizoensaanbod gedacht heeft deze doelgroep een plezier te doen met het aanbieden van deze film.

Een trieste afsluiting

23 oktober 1999 maakte ik mijn eerste dagtocht met de "Blaalse School" naar "Kröller Müller" die toen nog geleid werd door Wout Fiers. In de loop der jaren daarna assisteerde Anja Van Bakel hem daarbij. Langzamerhand ging zij steeds meer zaken van hem overnemen en de eerste dagtocht die door haar georganiseerd werd en waaraan ik deelnam was die op 4 januari 2003 naar Amsterdam.

Na die datum heb ik nog aan tal van dagtochten onder haar leiding deelgenomen. Daarnaast had ik ook het genoegen om aan drie meerdaagse reizen deel ter nemen, naar Spanje, Italië en Parijs. Aan al  die tochten bewaar ik mooie herinneringen en heb er met vele deelnemers leuke ontmoetingen en gesprekken gehad.

Helaas kwam vorig jaar het eind van deze mooie belevingen in het zicht toen Anja aankondigde er eind 2014 mee te zullen ophouden. Jammer genoeg meldde zich niemand die haar werk wilde voortzetten.

Zo kwam het dat wij vandaag als deelnemers afscheid hebben genomen van Anja en de twee mannen die samen met haar de evenementen uitvoerden: de buschauffeur Edgar en de reisgids Xavier.

Er waren velen naar Steensel gekomen om afscheid van hen te nemen en hen op warme wijze te bedanken voor het vele werk dat zij voor ons hebben gedaan.

Ik ben blij dat ik ook gegaan ben, want zo ontmoette ik nog eens vele oude bekenden die ik waarschijnlijk niet meer tegen zal komen.

Ik zou nu graag iets vinden dat dit mooie gebeuren zou kunnen vervangen.

Filmkring "Plaza Futura"- Januari 2015

Vorige week vrijdag ging ik gespannen naar Plaza Futura om deze film te zien.
Ik heb namelijk in november 2001 een hele mooie overzichtstentoonstelling met werken van William Turner in Museum Folkwang in Essen gezien.
Ik was daar toen behoorlijk van onder de indruk en kocht dan ook het fraaie tentoonstellingsboek.
Natuurlijk heb ik voor het bekijken van de film dat boek weer tevoorschijn gehaald en bekeken.
Er waren veel afbeeldingen van zijn schilderijen te zien, maar uit het biografische deel bleek dat wat men van zijn leven weet vooral uit feitjes bestaat.
Mike Leigh heeft dus vooral gebruik moeten maken van zijn fantasie en misschien van boeken over en uit die tijd, zoals die van Charles Dickens.
Die gedachte heb ik ook terug kunnen vinden in de recensies van de film.

Het is een lange film van 149 minuten, waarin wij gelukkig even een pauze kregen om de benen te strekken.
Ik heb mij overigens geen ogenblik tijdens de film verveeld.
Er wordt een schitterende reeks beelden vertoond over het leven van mensen in die tijd, over de wijze waarop zij zich gedroegen, woonden en leefden.
Die beelden kwamen op mij als redelijk betrouwbaar over.
Het boeiendste vond ik de scenes waarin getoond  werd hoe Turner te werk ging in "het veld" en thuis zijn schetsen uitwerkte tot schilderijen.
Ook zijn contacten met collega's in de "Royal Academie" en met potentiële klanten werden goed in beeld gebracht.
Toch heb ik achteraf wel wat kritisch vragen:

• Was het echt wel noodzakelijk om de film zo lang te maken?
• Hadden sommige scenes niet wat korter gekund, zoals de (onvermijdelijke) seksscenes en sommige discussies in de "high society"?
• De reden het opnemen van de scenes met het zielige kamermeisje is mij ook niet duidelijk geworden (een stukje maatschappijkritiek?)

Film huis "Plaza Futura" - december 2014

Mij Old Lady

 Arianne en ik zagen deze film in deze voorstelling.

Voorop wil ik wel toegeven dat het een goede en technisch uitstekende film is.

Toch ben ik wat teleurgesteld, want ik had eigenlijk meer een blijspel verwacht.

Het verhaal van de film bevat daarvoor ook vele elementen:

• een berooide man die een appartement erft van zijn vader
• de vroegere eigenaresse (een oude vrouw) die het appartement gedurende haar leven mag blijven bewonen
• de nieuwe eigenaar die toch maar in het appartement gaat wonen
• hij probeert op slinkse manieren wat geld te verkrijgen
• er blijkt een tweede bewoonster te zijn: de dochter van de oude vrouw.

Mij dunkt met die elementen kun je inderdaad een blijspel opbouwen.
(Ik geloof dat dat eerder in een film is gebeurd, maar ik kan mij de titel niet herinneren).
Deze situatie kan echter ook dramatisch aangepakt worden.
Dat gebeurt hier dan ook doordat er hevige conflicten tussen de betrokkenen ontstaan.
Bovendien worden wij uitgebreid ingelicht over hoe deze situatie kon ontstaan.
Misschien is het mijn leeftijd dat ik daar niet zo ingenomen mee was.
Ik vond het loodzwaar, maar kan niet anders zeggen dan dat het toch een  boeiende film is.

Oudere oudere

Sinds een maand behoor ik tot de oudere ouderen.
Ik heb daarom mijn verjaardag groots gevierd in 't Stationskoffiehuis in Waalre.
's Morgens ontving ik mijn kinderen en kleinkinderen en eveneens die van mijn vrouw Enny.
Ik vond het belangrijk dat zij elkaar weer eens ontmoetten.
Zij waren er allemaal en het werd een hartelijk weerzien.
De ontmoeting werd afgesloten met een Brabantse koffiemaaltijd.
Toen zij wilden vertrekken werd dat verhinderd door de komst van Sint Nicolaas.
Gelukkig ergerde niemand zich aan dit oponthoud.
Ons jongste kleinkind ging zelfs met de stoet mee toen Sint naar Waalre-dorp vertrok.

's Middags mocht ik onze vriend(inn)en en kennissen ontvangen.
Ook dat was een gezellig en warm gebeuren.
De dag was natuurlijk veel te kort, maar ik heb ervan genoten.

P.S. Ik heb geen verlanglijstjes meer, maar vroeg in plaats daarvan een gift voor een goed doel.
Zo kon ik na afloop € 300 overmaken naar Stichting Vluchteling en de Samenwerkende Hulporganisaties (actie Stop Ebola).
Toch ontving een paar kleine attenties waaronder deze pop gemaakt door mijn dochter Karin.