Flaza Futura - Oktober 2016

In oktober zagen Arianne en ik dus deze boeiende film.
Ik had er al een artikel van Jan Willem Otten over gelezen in "Trouw".
Ik ging daardoor wat bezwaard naar de bioscoop, want hij deed nogal moeilijk over de film.
Achteraf kan ik slechts constateren dat ik er alleen maar geboeid naar heb gekeken.
Het is in mijn ogen een eenvoudige geschiedenis, maar wel één die je confronteer met de beslissingen die de hoofdpersoon, een jonge huisarts, neemt.
Zij heeft een drukke tijdelijke baan in Seraing.
Aan het eind van haar werkdag doet nog iemand een beroep op haar, maar ze besluit niet open te doen.
De volgende dag echter wordt zij geconfronteerd met het feit dat die persoon, een jong meisje, die nacht omgekomen is.
Het is echter onbekend wie zij is.
Jenny, de huisarts, besluit vastberaden om te achterhalen wie zij was.
Die zoektocht verloopt niet zonder verrassingen en risico's.
Toch wordt langzaamaan duidelijk welk drama zich heeft afgespeeld.
De film confronteert je wel voortdurend met de vraag: "Wat zou ik in die sutuatie gedaan hebben?"
Het is dus zeker een film waarover je een boeiend nagesprek kan hebben.

Plaza Futura - september 2016

 

Op 16 september zagen Arianne en ik onze eerste voorstelling van de filmkring in dit nieuwe seizoen. 

Dat is een boeiende film van de Engelse regisseur Stephen Frears.

Het gaat over een steenrijke Amerikaanse vrouw die lang geleden ook bij ons op de radio te horen was.

Ik herinner mij haar valse stemgeluid en verbaasde mij er toen al over dat zij en public te horen was.

Nu heb ik eindelijk iets over haar levensverhaal gehoord en gezien en begrepen dat het geen gein à la Sike Jones was maar (bittere) ernst.

Het was Florence Foster Jenkins en deze film is uitgebracht onder haar naam.

Meryl Streep vertolkt op een briljante wijze hoe deze vrouw droomde van een carrière als operazangeres.

Zij werd daarbij liefdevol geholpen door haar echtgenoot, St. Clair Bayfield (Hugh Grant).

Hij weet echter niet te voorkomen dat het uitloopt op een drama als zij een optreden van zichzelf in de Carnegie Hall in New York organiseert.

Het is in mijn ogen een prima film; allereerst door het perfecte spel van de hoofdrolspelers, maar ook door fraaie decors waarin de film zich afspeelt.

Filmkring Plaza Futura - April 2016

 

Arianne zagen op 15 april deze laatste film van het filmkringseizoen.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik er van heb genoten.

Het is het goed vertelde en verfilmde verhaal van eigenlijk een heel gewone man in een doodgewone woonwijk ergens in Zweden.

We horen en zien het verhaal van zijn leven vanaf zijn kindsheid tot zijn bestaan als eenzame oude man.

Hij heeft zich tot doel gesteld om toezicht te houden op het sociale gebeuren in de buurt waar hij woont.

Hij doet dat echter op een vreemde manier die tegen de haren van de mensen om hen heen in strijkt.

Toch doen sommigen - zoals als een gezin van 'nieuwe Zweden' dat vlakbij hem komt wonen - een poging om tot het hart van Oven door te dringen.

In de loop van de film worden wij stukje bij beetje geïnformeerd over de gebeurtenissen in het leven van Oven die hem hebben gemaakt tot de man die hij nu is.

Ik zal daar niet verder over vertellen en als je er meer over wilt weten ga dan de film bekijken.

Het is de moeite waard; je zult meegesleept worden door de gebeurtenissen.

Filmkring Plaza Futura - maart 2016

Arianne en ik hebben deze film - "Brooklyn" met genoegen bekeken.
Het is een boeiend en technisch gezien goed verfilmd werkstuk geworden.
Hoewel het in mijn ogen geen diepgaande film is, maar dat hoeft ook niet altijd.
Het is een simpel verhaal, dat goed te volgen is en goed mee te beleven.
Saoirse Ronan is een Iers meisje dat in de vijftiger jaren van de vorige eeuw naar de Verenigde Staten emigreert.
Zij kan dat dank zij de hulp van een Ierse priester die voor haar een onderkomen en een betrekking heeft geregeld.
Uiteraard is het eerste jaar zeer moeilijk door het gemis van familie, vrienden en kennissen.
Zij doet echter haar best om een weg vooruit te vinden.
Daarbij leert zij een Italiaanse jongen kennen en het klikt zo goed tussen die beiden dat zij tot een huwelijk besluiten.
Helaas stuurt het onverwachte overlijden van haar zuster die voor hun moeder in Ierland zorgt de plannen in de war.
Zij keert terug naar Ierland maar komt na enige weken toch tot de conclusie dat haar toekomst in Brooklyn ligt.
Het klinkt wat saai, maar ik heb de 111 minuten die de film duurt geboeid zitten kijken.
Een aanrader.

Plaza Futura - Filmkring Februari 2016

 

Wij - Arianne en ik - zagen de trailer in januari en hadden daarover gemengde gevoelens.

Nu werden die voorgevoelens bevestigd bij het zien van de film van de Taiwanese regisseur Hou Hsiao-hsien.

Technisch gezien is het een goede film: de opnamen zijn meestal prachtig om te zien, zowel wat de buiten- als de binnenlokaties betreft.
Het verhaal klinkt erg eenvoudig: een tienjarig meisje wordt ontvoerd en opgeleid tot een meedogenloze moordenares, om na die opleiding opdrachten te krijgen om wrede en corrupte lokale bestuurders om te brengen.
Als wij echter dit verhaal 'realiteit' zien worden op het witte doek, wordt het moeilijker om te volgen wat je ziet.
Wij begrepen vaak niet wat er gebeurde en hadden grote moeite om de verschillende personages uit elkaar te houden.
Als je geen liefhebber van de oosterse vechtkunst bent, heeft deze film je dus eigenlijk niet veel te bieden.

Plaza Futura - Filmkring Januari 2016

 

Toen ik na de voorstelling thuis kwam, zei ik tegen Enny oprecht: "Dit was een goede film met een goed verhaal. Ik heb ervan genoten."

De film van Grimur Hákonarson is het best te omschrijven als een episch verhaal.

Het speelt zich af op een afgelegen plek op IJsland, waar veeteelt - hier het houden van schapen -  het belangrijkste middel van bestaan is.

De film brengt ons in contact met twee van de boeren, broers, die echter al veertig jaar niet met elkaar meer spreken.

Het zijn ware rivalen, want zij hebben elk één van de beste rammen gefokt, zoals op jaarlijkse wedstrijd blijkt.

Helaas breekt in die tijd een gevaarlijke ziekte onder de schapen uit en moeten alle dieren uit voorzorg afgemaakt worden.

Deze drastische maatregel is de oorzaak van nog diepere conflicten tussen de broers, maar die uiteindelijk tot een soort samenwerking tussen hen beiden leidt.

Dit conflict is schitterend in de film uitgebeeld en veel te verrassend op hier te openbaren.

Mijn advies is dan ook: als je de kans krijgt ga deze film dan zien! 

Filmkring Plaza Futura - November 2015

Enny haalt opgelucht adem als ik na de voorstelling thuiskom.
Zij ziet aan mijn gezicht, dat ik andere ervaringen meebreng dan bij de twee vorige films.
Niet dat dat slechte films waren, maar deze sloot beter aan bij mijn gedachten over wat een goede film is.

De film "Publieke werken" van Joram Lürsen duurt bijna twee uur, maar ik heb hem geboeid zitten bekijken zonder op mijn horloge te kijken.
Het is dan ook een boeiend verhaal over een tweetal mensen die gebruik denken te kunnen maken van de omstandigheden om welvarend te worden.
Die omstandigheden hebben te maken met de bouw van het Victoria Hotel in Amsterdam en de erbarmelijke leefmogelijkheden van de turfstekers in Drente.
Één van de hoofdpersonen is een vioolbouwer die woont op de plaats waar het Victoriahotel zal worden gebouwd en de ander is een apotheker die denkt dat hij opkomt voor de arme mensen in de veenkolonies bij Hoogeveen.
Door de komst van een Amerkaanse neef in Nederland denken zij mogelijkheden te zien om de verwachte rijkdom van de vioolbouwer uit te laten groeien tot een reusachtig kapitaal.
Helaas loopt het allemaal anders dan zij denken ...

Zoals gezegd: ik vond het een boeiende film en wel zowel in zijn vormgeving als in de aankleding.
Ik kon mij zonder veel moeite gedurende bijna twee uur terugwanen in de wereld tussen 1880 en 1890.
Het is een film die ik best nog een tweede keer zou willen zien.
In ieder geval wil ik het boek van Thomas Rosenboom gaan lezen.